پایان نامه ارشد با موضوع مفصل زانو، اندازه گیری، الگوی حرکتی

تجربه به دلیل این که نمی تواند به طور موثری از پای رانش استفاده کند قادر نیست بدن را با فاصله قابل توجهی به هوا پرتاب کند. روند رشدی فزاینده پای رانش مستلزم درگیر شدن بیشتر لگن خاصره زانو و قوزک پا(مچ پا) میباشد تا اکستنشن کامل جهت تولید حداکثر رانش فراهم شود. این افزایش اکستنشن در اجزای پای رانش(راهنما) با افزایش سن مشهود تر می شود. این امر در تحقیق فورتنی(1983)به طور ویزه ای آشکار می باشد وی افزایش درجه اکستنشن زانوی اتکا را در کودکان 2ساله (67/33 درجه) 4ساله(25/19 درجه) و 6 ساله (20/15 درجه) مشاهده کرد. او همچنین در کل دوره های روندهای مشابهی را در ارتباط با اکستنشن هر دو مفصل قوزک(مچ) و لگن گزارش کرد.
مرحله بازگشت(بازیافت)
همین که بدن با اکستنشن شدید پای اتکا به هوا پرتاب شود پای اتکا وارد مرحله بازیافت می شود. پایی که به عقب پرتاب شده بود باید به سرعت به جلو بیاید تا عمل خود را در یک چرخه دویدن دیگر تکرار کند. برای چگونگی جلو آمدن پای بازیافت روندهای رشدی آشکاری وجود دارد.
دونده مجرب به گونه ای زانو را خم می کند که شانه پای بازیافت به باسن خیلی نزدیک می شود تا جایی که با آنها تماس پیدا کند. سپس زانو و ران به جلو تاب می خورند تا جایی که با آنها تماس پیدا کند. سپس زانو و ران به جلو تاب می خورند تا جایی که ران عملا موازی با سطح دویدن باشد. این وضعیت ران معمولا باعث می شود پای اتکایی که از سطح اتکا جدا می شود به (نیروی) گشتاور دست یابد. وقتی بدن در هوا می باشد زانوی پای جلویی خم می شود پس به این پا اجازه می دهد تا به طرف سطح دویدن پایین بیاید. دونده مجرب پای خود را آن قدر دور از مرکز ثقل قرار نمی دهد که اثر ترمز ایجاد کند.
در مقابل دونده بی تجربه به آن درجه از فلکشن زانو که برای نزدیک شدن پاشنه به باسن کافی است دست نمی یابد. به همین صورت فلکشن ناکافی مفصل ران مانع از تشکیل زاویه قائم بین راه و تنه می شود. در واقع دونده فاقد تجربه به دلیل این فلکشن ناکافی در مفصل زانو و ران مکررا پیش پا می خورد زیرا در طول مرحله بازیافت بین پا و زمین فضای مشخصی وجود ندارد. غالبا دونده بی تجربه در طول تاب خوردن پای بازیافت به طرف جلو به چرخش داخلی یا خارجی انگشتان روی می آورد تا فاصله مشخص بین پا و زمین را به طور کافی ایجاد کند. (گریگوری پاینه- ایساکس 2002)
بعضی از محققانی که سرعت دویدن را به طور عینی در کودکان قبل از دبستان مورد بررسی و اندازه گیری قرار داده اند معتقدند که شکل دویدن کودکان در این دوره تقریبا نامنظم است. ضمنا مواردی مشاهده شده است که دوی سرعت برای کودکان این دوره بی معنی است. البته در این دوره سرعت دویدن بتدریج افزایش می یابد به طوری که در پنج سالگی کودک به معنی سرعت پی برده و شکل قابل قبولی از دویدن را کسب می کند.
در رابطه با شکلهای تکاملی دویدن تحقیقات مختلفی انجام شده است که در ذیل به مرور بعضی از آنها می پردازیم:
کلوز توسعه مهارت دویدن را در 6 کودک 5/1 تا 5 سالع که بدقت انتخاب شده بودند بررسی کرد. نتایج تحقیق وی نشان داد که همزمان با زیا شدن سن کودکان سرعت دویدن- طول گامها- و زمان معلق بودن افزایش میابد. در تحقیق دراز مدت دیگری برای مشخص کردن مراحل تکاملی دویدن تغییرات تکاملی به شکل مراحل مجزا مورد بررسی قرار گرفت در این تحقیق دراز مدت که 150 کودک 5/1 تا 8 ساله شرکت داشتند چهار مرحله مجزای تکاملی شناسایی شد.
مرحله اول- دستها به حالت دفاعی در ارتفاع شانه ها قرار دارند. طول گامها کوتاه و به اندازه عرض شانه هاست. پاها با تمام کف به طور همزمان با زمین تماس میگیرند خم شدن مفصل زانو در هر یک از پاها بسیار کم است و نتیجتا پاها نزدیک به زمین حرکت می کنند.
مرحله دوم- ارتفاع دستها کمتر میشود. طول گامها نسبتا بیشتر می شود تماس پا با زمین هنوز با تمام کف پا به طور همزمان صورت می گیرد. خمیدگی مفصل زانو کمی بیشتر از مرحله قبل است.
مرحله سوم- از دستها به اندازه دو مرحله قبل در حفظ تعادل بدن استفاده نمیشود و آنها کنار بدن در سطح پایینتری قرار می گیرند تمامی پاها با زمین به شکل ضربه پاشنه (پاشنه –پنجه) صورت میگیرد طول گامها افزایش میابد و زاویه مفصل زانوی پای متحرک ممکن است به 90 درجه برسد.
مرحله چهارم- دستها در کنار بدن به شکل عکس العملی در خلاف جهت حرکت پای موافق خود حرکت می کنند. تماس پا با زمین به شکل ضربه پاشنه (پاشنه- پنجه) انجام می گیرد. به منظور حفظ تعادل پای متحرک هنگام تماس با زمین در مفصل زانو کمی خم می شود.
تحقیق مهم دیگری در شکل تکاملی مسیر حرکت مرکز ثقل بدن هنگام دویدن انجام گرفت.
در این تحقیق شکل دویدن 12 پسر دبستانی که نسبتا خوب می دویدند به مدت یکسال از کلاسهای اول سوم و پنجم تا کلاسهای دوم چهارم و ششم مورد بررسی قرار گرفت. در پایان تحقیق معلوم شد که مرکز ثقل آنان هنگام دویدن با فشار پای اتکا به زمین به بالا حرکت می کند. حرکت روبه بالای مرکز ثقل آنان هنگام دویدن پنجه پای اتکا اندکی ادامه می یابد و به محض تماس پای متحرک با زمین و شروع حرکت جلو برنده به طرف جلو و پایین متمایل می شود. در مجموع حرکت ثقل تمام دوندگان مسیری موجی شکل دارد. با زیاد شدن سن کودکان و افزایش سرعت دویدن جست و خیز کمتری در گامهای آنان مشاهده شد.
با آنکه تعداد کودکان شرکت کننده در هر سه تحقیق فوق بسیار اندک بود ولی طوری انتخاب شده بودند که نماینده دامنه سنی وسیعی باشند. به این ترتیب تغییرات فیزیکی مرکز ثقل هنگام دویدن در یک طیف وسیعتری بررسی شد.
مراحل تکاملی شناخته شده در مهارت دویدن به طور خلاصه به شرح زیر است
1-افزلیش طول گامها در نتیجه افزایش سرعت دویدن
2-کاهش نسبی حرکت عمودی بدن در فضا
3-افزایش زمان معلق بودن در فضا
4-افزایش مقدار باز شدن مفصل زانوی پای اتکا
5-کاهش تدریجی فاصله میان پاشنه پای متحرک با باسن قبل از شروع عمل تاب خوردن
6-افزایش ارتفاع زانوی پای متحرک در پایان عمل تاب خوردن ران
7-کاهش نسبی فاصله مرکز ثقل با محل تماس پای متحرک با زمین
بطور خلاصه موارد زیر لازمه اجرای شکل پیشرفته دویدن هستند:
1-در تمام طول گامها تنه متمایل به جلوست.
2-هر یک از دستها پس از طی مسیری منحنی شکل و طلانی در صفحه ای مایل و عمود به صفحه عرضی بدن در جهت پای مخالف حرکت می کند.
3-باز شدن مفاصل ران زانو و مچ پای اتکای بدن را به سمت جلو بالا و بالاخره به حالت معلق در فضا می کشاند.
4-با شروع حرکت پای متحرک به جلو و بالا رفتن سریع زانوی آن پاشنه به باسن نزدیک می شود.
5-پای متحرک که در شروع حرکت به سمت عقب می رود پس از پایان حرکت در وضعیت متحرک با تمام کف و در محلی زیر مرکز ثقل بدن به زمین فرود می آید.
6-پای متحرک پس از تماس با زمین در مفاصل زانو کمی خم می شود. (هی وود – لافری)
الگوی دویدن به طور گسترده توسط تعدادی از محققان مطالعه شده است ( روبرتون 1985- روبرتون و هالورسون 1984- سیفلد 1972- ویک استروم 1983) توالی رشد چهار مرحله روبرتون که به صورت فرضیه مطرح شده بود در قالب سه مرحله جمع آوری شده است
توالی رشدی دویدن
1.دویدن
الف- مرحله مقدماتی
.تاب خوردن پا کوتاه و محدود است.
2.گام برداشتن به صورت خشک و بدون انعطاف و نامساوی است.
.مرحله پرواز قابل ملاحظه و مشاهده نیست.
4.پای اتکا کاملا باز نیست.
5.تاب خوردن دستها به صورت خشک و محدود بوده و زاویه مفصل آرنج متغییر است.
6.دستها تمایل به تاب خوردن به بیرون در سطح افقی را دارند. 7.پای متحرک از مفصل ران به سمت بیرون چرخیده است.
8.پنجه پای متحرک به بیرون چرخیده است.
9.سطح اتکا وسیع است.
ب- مرحله ابتدایی
1.طول گام تاب خوردن دستها و سرعت دویدن افزایش می یابد.
2.مرحله پرواز محدود اما قابل مشاهده است.
3.در مرحله جدا شدن از زمین پای عمل کننده کاملا باز است.
4.تاب خوردن دستها افزایش پیدا می کند.
5.تاب دستها در سطح افقی کاهش پیدا می کند.
ج- مرحله بالیده
1.طول گامها به حداکثر رسیده و سرعت دویدن زیاد است.
2.مرحله پرواز کاملا مشخص است.
3.پای اتکا کاملا باز است.
4.(ران)پای متحرک در لحظه برگشت به حالت اول موازی با زمین است.
5.تاب خوردن دستها به صورت عمودی و هماهنگ با پای مخالف است.
6.دستها تقریبا در حد زاویه باز خم می شوند (تقریبا بیش از 90 درجه )
7.پا و ساق پا در بازگشت به حالت اول دارای حداقل چرخش است.
2. مشکلات رشدی
1.تاب خوردن بسیار کم یا بیش از حد دستها
2.دستها خط میانی بدن را قطع کنند.
3.فرود نامناسب پاها بر زمین
4.تمایل بیش از حد تنه به جلو
5.نگه داشتن دستها در خارج یا کنار بدن به منظور حفظ تعادل
6.چرخش تنه
7.ضعف در هماهنگی حرکات
8.فرود پا به زمین با تمام کف
9.چرخش پا یا قسمت پایینی ساق پا به داخل یا خارج (گالاهو-ازمون 2006 ).
یورتمه رفتن وسرخوردن
ازسه مهارت یورتمه رفتن،سکسکه دویدن وسرخوردن،حرکت یورتمه اولین الگویی است که ظاهرمی شود.این الگوی حرکتی گاهی پس ازآنکه کودک به خوبی مهارت دویدن رااجراءکند(حدوددوسالگی)و معمولاًپیش ازلی لی(درسن3یا4 سالگی)پیشرفت می کند.یورتمه رفتن اولین الگوی جابه جایی نامتقارن است که کودک می آموزد.به یادآوریدکه درراه رفتن ودویدن50درصدحرکات پاها مشابه هستنداماهردورحرکت یک پا،نیم دور عقب ترازحرکت پای دیگراست.حرکت پاها درحرکت ویرتمه یکسان نیست.گام اول بلندترازگامی است که توأم با جهش انجام می گیرد(جهش-گام).صرفه نظرازسن یورتمه روندگان یکی ازدوالگوی زمانی ذیل رااستفاده می کنند:گام اول درحدوددوبرابرگام دوم(جهش-گام)یاسه برابرآن است(کلارکوویتال1989،ویتال1988ب).کودکان الگوی

مطلب مشابه :  تحقیق با موضوعجامعه مدرن، توسل به زور، پناهندگان