پایان نامه ارشد با موضوع مهارت های جابه جایی، سیستم عصبی، بزرگسالان

مهارت های دستکاری نیز عبارتند از: ضربه زدن به توپ ثابت، دریبل درجا، گرفتن (دریافت)، پرتاب کردن.
انتقال های رشدی درمهارت های جابه جایی
انتقال های رشدی درمهارت های جابه جایی.عواملی راکه ممکن است منجربه مهارت هایی چون چهاردست وپارفتن وراه رفتن شودموردبررسی قراردادیم.حال آنچه راموجب شروع مهارت های جابه جایی دویدن؛یورتمه رفتن،لی لی کردن وسکسکه دویدن می شوددرنظرمی گیریم.بدین منظوراستفاده ازدیدگاه سیستم های پویامفیدخواهدبود.مطابق سیستم های پویا،ظهورالگوهای جدیدممکن است نتیجه ی افزایش برخی ازعوامل مانندسرعت باشد.تعدادکمی ازمحققان به منظوررشدمهارت های جابه جایی درمراحل بعدی شناسایی این عوامل پرداخته اند،اماکلارک وویتال(1989)درمورداینکه این عوامل چه هستندحدس هایی به شرح ذیل زده اند:
1-درهردوردویدن یک لحظه ی معلق درفضاوجودداردکه بدین منظورفردبایدبتواندنیروی کافی راتولیدوآن باپنجه به زمین واردکندتابانیروی عکس العملی بدن به بالارانده شود.عامل کنترل دردویدن ممکن است توانایی واردآوردن نیروی کافی به زمین باشدکه این نیزمی تواندناشی ازافزایش توده ی عضلانی یا بهبودکنترل عضلع توسط سیستم عصبی درواردآوردن نیروی بیشتربه زمین باشد.به یادمی آوریدکه دویدن6تا 7ماهه پس از راه رفتن شروع می شود.سیستم قامت نیز باید به گونه ای باشدکه بتواندبه منظورواردآوردن نیروی بیشتردرلحظه ی کندن اززمین بدن راراست نگه دارد.
2-انتقال ازمهارت دویدن به حرکت یورتمه زمانی امکان پذیراست که سیستم عصبی-عضلانی بتواندسطوح مختلفی ازنیرورابه هراندام واردآورد.می دانیددرحرکت یورتمه یک پاگام برمی دارد،درحالی که پای دیگر عمل جهش-گام راانجام می دهدوبه این ترتیب پاهابه سطوح مختلفی ازنیروی عکس العمل نیازدارند.بعلاوه دستگاه اسکلتی بایدبتواندنیازهای تعادلی حرکت یورتمه رافراهم سازد.درهردومورد،حداقل شش ماه پس ازآنکه فردسیستم کنترل میزان سرعت دردویدن رابه دست می آورد،حرکت یورتمه فرصت رشدمی یابد.
3-مهارت لی لی احتمالاًبه توانایی سیستم عصبی درتعادل بدن روی یک پاهنگام انجام لی های متوالی بستگی دارد.هنچنین فردبایدبتواندنیروی کافی برای کندن بدن اززمین بایک پاراتولیدکند،مجدداًبه حالت اول برگرددوسریعاًنیروی لازم برای انجام لی بعدی راتولیدکند(تکرارحرکت).چنانچه زمان برگشت به حالت اولیه دراجرای مهارت لی لی طولانی ترازحدمعمول باشد،یک عامل محدودکننده برای تکرارخرکت محسوب می شود.
4-به نظرنمی رسدظهورالگوی سکسکه دویدن باتولیدنیروبرای لی لی محدودشود؛زیراکودکان پیش ازسکسکه دویدن،لی لی راشروع می کنند.همچنین،حفظ تعادل نمی تواندمحدودیتی برای ظهورسکسکه دویدن باشد؛زیراحفظ تعادل درلی لی بسیارمشکل ترازحفظ آن درسکسکه دویدن است.همانطورکه قبلاًهم اشاره شد،درهرحال،سکسکه دویدن پیچیده ترین الگوی حرکت جابه جایی است.تازمانی که سیستم عصبی-عضلانی فردنتواندحرکت پاهاراکه هریک الگوی پیچیده ای راانجام می دهدهماهنگ کند،الگوی سکسکه دویدن ممکن است مشاهده نشود.
امیداست متخصصان رشد،به زودی حدس هایافرضیه های کلارک وویتال رابه بوته ی آزمایش بگذارند.درک کنترل کننده های میزان جابه جایی به فهم این مطلب که اجراکنندگان چگونه مهارت های پیچیده تری رابدست می آورندکمک میکند.
مهارت بتیادی دویدن
مهارت بنیادی دویدن دویدن مهارت حرکتی پیشرفته تری نسبت به راه رفتن است اما بسیاری از ویزگی های برجسته هر دو با هم مشابه است. بنابر تعریف دویدن دارای یک مرحله پرواز است که طی آن هیچ یک از پاها با زمین در تماس نیستند در حالی که در مهارت راه رفتن یکی از پاها دائما با زمین تماس دارد. کودکان در حدود 6 الی 7 ماه پس از شروع راه رفتن به این مرحله (پرواز ) می رسند. تلاشهای کودکان برای دویدن تا قبل از کسب تواناییهای لازم آن احتمالا نوعی راه رفتن سریع است.
گاهی تلاشهای کودک برای نمایش مهارتهای پیچیده تر در مقایسه با مهارتهای ساده موجب اجرای الگوهایی می شود که دارای سطح کیفی پایین تری است برا ی مثال اگر چه کودک قبلا الگوهای حرکتی را با کارایی کمتر در راه رفتن پشت سر گذاشته است مشاهده کنندگان غالبا به نمونه هایی از بازگشت به این الگوها به هنگام اولین تلاشهای کودک برای دویدن اشاره کرده اند(بورنت و جانسون 1971.) کودک در شروع دویدن دارای سطح اتکای وسیع- فرود با استفاده از تمام کف پا- باز کردن مفصل زانو در وضعیت نیمه اتکا و وضعیت دفاعی دستها در بالاست. این نزول احتمالا نشان می دهد که کودک در تلاش برای ساده کردن برخی از بخشهای مهارت مانند تاب دادن دستهاست تا به این ترتیب تجربه بیشتری کسب کند. همچنان که کودک دویدن را تمرین و تجربه می کند تعادل مورد نیاز را به دست می آورد و تاب دادن دستها به عقب را در الگوی حرکت خود قرار می دهد. (هی وود 1383).
دویدن شکل پیچیده ای از مهارت بنیادی راه رفتن است. در هر دور شکل پیشرفته راه رفتن لحظه ای وجود دارد که هر دو پا با زمین تماس دارند. در صورتی که در هر دور مهارت بنیادی دویدن لحظه ای هست که در آن بدن بدون اتکا به هیچ یک از پاها در فضا معلق است.دویدن عبارت است از یک سری پرشهای نرم و هماهنگ که هنگام اجرای آنها وزن بدن به ترتیب روی یک پا معلق در فضا روی پای دیگر و مجددا معلق در فضا قرار میگیرد.
دویدن بعضی مواقع به اکستنشن طبیعی راه رفتن اشاره دارد. مشخصه این شکل از جابجا شدن انسان تناوب یک مرحله اتکاء و یک مرحله به هوا خاستن یا مرحله پرواز می باشد. این مرحله پرواز ساده ترین چیزی است که راه رفتن را از دویدن متمایز می سازد.
کودکان همچون راه رفتن پیش از اینکه قادر باشند مشخصه های مربوط به حداقل شکل دویدن را نشان دهند باید از موانع متعددی بگذرند. اولین وشاید مهم ترین مورد این است که کودکان هنگامی که پای پرواز به سطح اتکاء ضربه می زند هم برای جلو بردن خود در هوا و هم به کار بردن نیروی اضافی نیاز به قدرت کافی در اندام پایینی دارند. مقدار این ضربه می تواند بالغ بر سه برابر وزن بدن کودک باشد. دوم اینکه کودک برای کنترل پاهای خود که به سرعت حرکت می کند نیاز به هماهنگی حرکتی افزایش یافته دارد.
در ابتدا دویدن بسیاری از مشخصه های راه رفتن نابالیده را شامل می شود مثل سطح اتکای عریض- قرار گرفتن بازوها در وضعیت گارد بالا و تماس تمام کف پا باسطح اتکا. کودک هنگامی که در اجرای این حرکت جدید اعتماد کسب می کند شیوه بهبود موقتی تعادل وی برگشت به عقب و به الگوهای نابالده ذکر شده می باشد.
به طور میانگین اکثر کودکان بین 6 تا 12 ماه پس از آغاز راه رفتن مستقل حداقل شکل دویدن را نشان می دهند- به بیانی دیگر بین هجدهمین و بیست و چهارمین ماه زندگی. وقتی کودکان افزایش قدرت اندام تحتانی- توسعه تعادل- و نهایتا توسعه کنترل حرکتی را کسب می کنند الگوی راه رفتن آنها بیشتر شبیه بزرگسالان به نظر می رسد.
دویدن ماهرانه
همانندشکلهای ابتدایی راه رفتن،الگوهای حرکتی که کودک دردویدن به کارمی گیرد،ازنظرکیفی باالگوهای فردبزرگسالان متفاوت است.باکاربرداصول مکانیکی موردبحث درفصل های پیش،می توان تغییرات رشدی موردنیازرابرای بهینه کردن اجراء کودکان شناسایی کردهمان طورکه درتصویرزیرمشاهده می کنید:
طول گام به منظورواردآوردن نیروی بیشترتوسط دونده بایدافزایش یابد.هرچه ازنیروی بیشتری استفاده شود،ویژگی های متعددشکل پیشرفته ی دویدن پدیدارمی گردد:پای عقب هنگام فشارآوردن به زمین کاملاًکشیده می شود؛همزمان باپرتاب ران به عقب وجلوباشتاب زیاد،پاشنه ی پابه باسن نزدیک می شود؛قبل ازآنکه قسمت پایینی پابه کاملاًکشیده درآیدوپاشنه ی آن آماده ی تماس بازمین شود،ران دروضعیت تقریباًموازی قرارمی گیرد.وقتی پادرموقع برگشت بایک وضعیت خمیده به جلوحرکت کند،تلاش دونده به گونه ای محافظ کارانه خواهدبود.
-دونده بایدحرکات جانبی پاراحفظ کندتانیروهادرصفحه ی سهمی(جلوی-عقبی)حفظ شوند.
-برای ادامه دویدن،ابتدابایدپاشنه وسپس پنجه بازمین تماس حاصل کند،یاتماس بازمین تقریباًباکف پاانجام گیرد.
-دونده بایدقراردادن پنجه هابه طرف داخل،سطح اتکاءخودراکاهش دهد.
-پای اتکاءدونده درلحظه ی تماس بازمین وتحمل وزن بدن بایددرمفصل زانو خم شود.
-به منظورافزایش طول گام هابایدحرکت دست وپای مخالف بهترشودوچرخش تنه افزایش یابد.همچنین تنه بادکمی به جلوخم شود.
-دست هابایدضمن داشتن یک زاویه 90درجه درمفصل آرنج،درجهت مخالف پاهابه جلووعقب حرکت کنند.
تغییرات رشدی دردویدن
تغییرات کیفی درالگوی دویدن،همراه بارشدکودکان(افزایش اندازه،قدرت وهماهنگی بدن)زمینه های پیشرفت کمی،نظیرافزایش سرعت دویدن .زمان پریدن رافراهم می آورد.تحقیقات متعدددردانشگاه ویسکانس درموردکودکان5/1تا10ساله درتأییداین مطلب(بیک1996،کلوز1959،دیتمر1962).بنابراین می توان پیشرفت هردوبعدفرایندونتیجه عملکرددویدن همزمان بارشداطفال،انتظارداشت.این پیشرفتها(برای مثال افزایش سرعت)تاجوانی ادامه خواهدداشت.همه ی کودکان به پیشرفت ممکن درالگوی دویدن دست نمی یابند.اغلب نوجوانان شکل دویدن خودرااصلاح می کنند،لذامشاهده ی ویژگی های غیرمؤثراین الگوی بنیادی به ویژه تمایل پنجه هابه بیرون بدن حرکت جانبی دستهاوگام های محدوددرسنین نوجوانی غیرمعمول نیست.شایداین ویژگی های غیرمؤثرالگوی دویدن نشانه ی عدم وجودتعادل اسکلتی وعضلانی درسنین نوجوانی باشد.بنابراین سن کودک به تنهایی اجرای شکل کامل وپیشرفته ی مهارت دویدن راتضمین نمی کند.هردوگروه نوجوان وبزرگسالان ممکن است ویزگی های غیرمؤثرالگوی دویدن راداراباشند.
مهارت های بنیادی راه رفتن ودویدن،الگوهای متقارن هستند.هریک ازپاهادارای یک سیکل(دوره)استکجداشدن پنجه پااززمین،حرکت پرتابی،ضربه ی پاشنه به زمین،پای اتکاء،وبرگشت به نقطه ی اول یعنی جداشدن پنجه پااززمین.درهرنقطه ای ازسیکل مذکورپای دیگردرنیمه ی اول راه همان نقطه قراردارد.این پدیده به عنوان مرحله50درصدی نامیده می شود.هریک ازپاهاحرکت مشابهی رادرطول یک سیکل ودرزمان های مختلف انجام میدهد.دردنباله ی همین مبحث به موضوع پیرامون سایر مهارت های جابه جایی می پردازیم،مقایسه زمانی مرحله ی50درصدی درالگوی راه رفتن ودویدن جالب خواهدبود.
مشاهده ی الگوهای دویدن نیزمانندراه رفتن درتمام سنین به درک بهترازمشخصات برجسته ی این مهارت می انجامد.به این ترتیب همانندالگوی بنیادی راه رفتن،دویدن رانیز می توان ازجهت های مختلف پهلو،مقابل یاپشت مشاهده کردوهرجنبه ویژه ی آن رادریک زمان موردتوجه قرارداد.
بهبودهای انتخاب شده از الگوی دویدن
بررسی گسترده الگوهای دویدن آشکار می سازد که هر چرخه دویدن شامل سه مرحله می شود. مرحله اتکا- مرحله پرواز- و مرحله برگشت(بازیافت). بازوها نیز نقش مهمی بازی می کنند.
مرحله اتکاء ومرحله پرواز
در مرحله اتکاء همان طور که پا فشار وارد می کند تا بدن را به جلو برند- در حین این که مرکز ثقل شتاب می گیرد شاق-ضربه پای زننده را جذب می کند (وزن) بدن را تحمل می کند و حرکت به جلو را حفظ می کند. یک دونده بی تجربه ضربه پا را با تمام کف پا اجرا می کند. همان طور که شکل دویدن بهبود می یابد دونده تمایل می یابد که با قسمت نزدیک تر به سینه پا با زمین تماس پیدا کند. داده هایی که فورتنی (1983) جمع آوری کرد از این یافته حمایت می کند. در تحقیق وی قوزک پای اتکای آزمودنی های 2 ساله در هنگام تماس با زمین زاویه ای اندکی کمتر از 90 درجه داشت در عوض آزمودنی های 4 تا 6 ساله او در هنگام تماس پا با زمین با وضعیت پلنتار فلکشن(که انگشتان به طرف زمین متمایل می شوند) زاویه 98 درجه به خود گرفت.
در ابتدا دونده بی

مطلب مشابه :  منبع پایان نامه با موضوعافتخارزاده، ارتکاب جرم، قتل عمد