بهبود کیفیت و مواد غذایی

دانلود پایان نامه

برای پایین‌آوردن شوری آب و رساندن به شوری مورد نیاز، از آب شیرین استفاده شد. پس از ضدعفونی و خنثی نمودن کلر، آب از فیلتر پلاستیکی عبور داده شده و به سالن انتقال می‌یافت. از ماده Na2EDTA با غلظت ppm 5/1 به‌منظور خنثی نمودن فلزات سنگین استفاده شد. پس از حداقل نیم‌ساعت هوادهی، آب برای مصرف آماده بود (Licop, 1988; Colt and Huguenine, 1992) که دوباره بعد از عبور دادن از فیلتر پارچه‌ای نسبت به آبگیری مخازن اقدام می‌شد.
3-8 آبگیری مخازن و تنظیم فاکتورهای فیزیکوشیمیایی آب
در این مرحله تعداد شش عدد مخزن 10 تنی جهت معرفی مولدین آبگیری شده و تمامی فاکتورهای فیزیکوشیمیایی آب کنترل شدند. شوری آب 37 قسمت در هزار، pH به‌طور متوسط برابر هشت و دمای آب به وسیله کولر در محدوده 29-30 درجه سانتیگراد تنظیم شدند. در طول دوره آزمایش آب مرتبا هوادهی می‌شد تا اکسیژن محلول پنج میلی‌گرم بر لیتر ثابت بماند و همه شرایط برای ورود مولدین به مخازن به‌صورت کنترل شده و بهینه باشد.
دما و شوری آب روزانه یک نوبت اندازه‌گیری شده و همچنین اکسیژن محلول و pH روزانه در دو نوبت صبح و عصر اندازه‌گیری و ثبت می‌شد. اکسیژن محلول به وسیله اکسیژن متر دیجیتالWTW و pH با دستگاهpH متر دیجیتال WTW، شوری توسط شوری‌سنج چشمیو دما توسط دماسنج دیجیتال مورد سنجش قرار می‌گرفت.
3-9 انتقال مولدین به مخازن
ابتدا شش مخزن 10 تنی به‌اندازه دو تن آبگیری شده و در هر تیمار نرها و ماده‌ها در مخازن جداگانه نگهداری شدند. بدین منظور مولدینی که برای انتقال به مخازن انتخاب شدند از نظر ظاهری (آنتن‌ها، پاها، پایه‌های چشمی، اسکلت خارجی) کاملا سالم بوده و فاقد هرگونه بیماری بودند. مولدین ماده وزن‌کشی و به تعداد 18 عدد در هر سه مخزن به‌صورت جداگانه قرار گرفتند و روی مخازن، پوشش پلاستیکی سیاه رنگ کشیده شد، سپس مولدین نر هم وزن کشی شده و به تعداد 18 عدد در هر کدام از سه مخزن دیگر انتقال یافتند (شکل 3-3).
شکل 3-3 وزن کشی مولدین میگوی Litopenaeus vannamei برای انتقال به مخازن آزمایشی
3-10 غذادهی مولدین و رسیدگی جنسی
یک روز بعد از انتقال مولدین به مخازن مورد نظر، تیماربندی، و رفع استرس، غذادهی بر اساس 12% وزن بدن به‌صورت روزانه آغاز شد. غذادهی روزانه در چهار نوبت متناوب در ساعت های 6، 12، 18 و 24 انجام می‌گرفت (شکوری،1376) (شکل 3-4). در نوبت اول غذادهی، یعنی در ساعت 6 صبح فقط از ملالیس جهت تغذیه مولدین استفاده می‌شد، کرم پرتار Perinereis nuntia در نوبت دوم، اسکوئید در نوبت سوم و جگر گاو در نوبت چهارم به مولدین داده می‌شد تا روند رسیدگی جنسی طی کرده، به مرحله چهار رسیدگی جنسی رسیده و آماده جفت‌گیری و تخم‌ریزی شدند. لازم به ذکر است میزان هرکدام از غذاها برای تیمارهای مختلف از قبل محاسبه شد، به‌اینصورت که در تیمار یک از 100% جیره غذایی 35% اسکوئید، 35% ملالیس و 30% جگر گاو بود همچنین در تیمار دو 8% کرم پرتار Perinereis nuntia، 30% اسکوئید، 30% ملالیس و 32% جگر گاو بود و در تیمار سه جیره غذایی حاوی 12% کرم پرتار Perinereis nuntia، 30% اسکوئید، 30% ملالیس و 28% جگر گاو نیز بود.
شکل 3-4 وزن کردن غذاها و آماده‌سازی آن‌ها برای مولدین میگوی Litopenaeus vannamei در هر وعده غذایی
3-11 تخم‌ریزی و انتقال لاروها
پس از حصول اطمینان از رسیدگی مولدین ماده و رسیدن به مرحله چهار رسیدگی جنسی، آن‌ها به مخازن مولدین نر جهت جفت‌گیری منتقل شدند. از این پس بررسی مولدین هر یک ساعت یکبار انجام شده و مولدهایی که اسپرم گرفته و جفت‌گیری کرده بودند به یک وان حاوی محلول پوویدون آیداین منتقل شدند و پس از ضدعفونی به یک مخزن دیگر جهت تخم‌ریزی معرفی شدند. مخزنی که برای تخم‌ریزی مولدین آماده شده بود حاوی ماده ضد قارچ بیوتونیک و همچنین EDTA بود. همچنین در مخازن تخم‌ریزی هوادهی به‌صورت بسیار ملایم انجام می‌شد. مولدین از ساعت 23 الی 1 نیمه شب درحال تخم‌ریزی بودند و پس از آن میگوهای ماده از مخزن تخم‌ریزی جدا و به مخزن اصلی خود برگردانده شدند. تخم‌ها هر 20 دقیقه یکبار به هم زده شده تا ته‌نشین نشوند و به هم نچسبند، البته وجود هوادهی به‌صورت مداوم و ملایم در تانک‌ها نیز به ته‌نشین نشدن تخم‌ها کمک می‎کرد. پس از تفریخ تخم، لارو میگو از سه مرحله تکاملی اصلی شامل ناپلیوس، زوآ (یا پروتوزوآ) و مایسیس عبور می‌کند. هریک از این مراحل بر اساس ویژگی‌های ریختی به زیرمرحله‌های مشخصی قابل تفکیک هستند که عبور از هریک از آن‌ها با پوست‌اندازی مشخص می‌شود. در نهایت آخرین مرحله لارو پیشرفته یا پست‌لاروی است، پست‌لاروها کاملا شبیه به میگوی بالغ هستند (Wyban and Sweeney, 1991). در ساعت نه صبح روز بعد از تخم‌ریزی اولین ناپلی‌ها مشاهده شدند و تفریخ آغاز شد و در حدود دو ساعت بعد تفریخ به‌طور کامل به پایان رسید. سپس ناپلی‌ها شمارش شده و به تانک‌های لاروی انتقال یافتند.
در واقع تخم‌های تولیدی هر مولد را از بدو تخم‌ریزی به مخازن دو تنی جداگانه انتقال داده تا بتوان به‌سهولت تعداد لاروها را هم در مرحله ناپلیوس و هم در مرحله پست‌لاروی شمارش نمود.
3-12 شمارش و توزیع لاروها به مخازن
در مخازن آماده‌سازی شده برای لاروها دمای آب برای مرحله ناپلیوس 29-30 درجه سانتی‌گراد و شوری 32 قسمت در هزار تنظیم شد. شمارش جمعیت تخم‌ها و ناپلی‌ها به‌اینصورت بود که آب هر مخزن تخم‌ریزی را مخلوط نموده و پنج نمونه 100 میلی لیتری انتخاب شده، تعداد تخم‌ها و ناپلی‌های هر نمونه شمارش و سپس این عدد به حجم آب هر تانک تعمیم داده می‌شد. تعداد کل تخم‌ها و ناپلی‌های موجود در مخزن پرورش با استفاده از رابطه زیر برآورد شد (شکوری، 1376):

مطلب مشابه :  قانون جدید مجازات اسلامی و اشتباه در هویت مجنی علیه

پس از شمارش نهایی لاروها تعداد 1000 قطعه لارو از هر تیمار برای انجام تست‌ها به مخازن دیگر منتقل شدند و باقیمانده لاروها به سیستم پرورش مرکز بازگردانده شد.
شکل 3-5 آماده‌سازی مخازن لاروی، انتقال لاروها به مخازن و بررسی روزانه وضعیت لاروهای تولیدی مولدین میگوی Litopenaeus vannamei
3-13 عملیات پرورش، غذادهی و بررسی سلامت لاروها
با عبور لارو از مرحله‌ای به مرحله دیگر، احتیاجات غذایی و همچنین ویژگی‌های ریختی آن تغییر می‌کند. ناپلیوس‌های تازه تفریخ شده به ذخیره غذایی خود متکی هستند. پس از پنج بار پوست‌اندازی این ذخیره غذایی پایان یافته و ناپلیوس‌ها به مرحله زوآ وارد شده و از همان ساعت تغذیه با فیتوپلانکتون از جنس کیتوسروس و اسپیرولینا شروع شد. به‌اینصورت که در طول روز دو وعده کیتوسروس و دو وعده اسپیرولینا داده می‌شد. در مرحله زوآ Π، بین هر وعده کیتوسروس، یک وعده فلک آرتمیا و یک وعده غذای MCF داده می‌شد. از مرحله زوآ Ш تا مایسیسΠ ، در هر وعده غذایی یکی از غذاهای MCF، فلک آرتمیا، کیتوسروس و آرتمیای کشته شده داده می‌شد. در مرحله زوآ فلک آرتمیا باید ابتدا از فیلتر 20 میکرون عبور داده و بعد به لاروها داده می‌شد. پس از سه بار پوست‌اندازی، زوآ به مایسیس تبدیل شد. از مرحله مایسیس Ш کم‌کم آرتمیای زنده جایگزین آرتمیای کشته شده، همچنین از این مرحله به بعد فلک آرتمیا از فیلتر 100 میکرون عبور داده شد. علت اینکه آرتمیا به‌صورت کشته شده به لاروها در مرحله مایسیس داده می‌شد این است که قدرت شنای ناپلی آرتمیا از شنای مرحله مایسیس بیش‌تر است و در نتیجه لارو به‌سختی می‌تواند آن را برای تغذیه شکارکند. به‌این منظور پس از اینکه ناپلی‌های آرتمیا از زوگ خارج و شستشو داده شدند و پس از تفریخ، در یک ظرف قرار گرفته و به کمک آب جوش 100 درجه کشته شدند. از مرحله پست‌لاروІ به بعد هر چهار ساعت یکبار آرتمیای زنده جهت تغذیه استفاده و در بین این وعده‌ها از فلک آرتمیا نیز جهت تغذیه لاروها استفاده شد. در مرحله پست‌لاروی غذای MCF قطع گردید. لازم به ذکر است که روزانه به حوضچه های لاروی مقدار ppm 2 اکسی تتراسایکلین و یک قاشق چای خوری ویتامین C داده می‌شد.
شکل 3-6 غذاهای لاروی مورد استفاده در دوره پرورش لاروهای تولیدی از راست به چپ فلک آرتمیا، غذای M.C.F، جلبک کیتوسروس و ناپلی آرتمیا
3-14 تعویض آب و خارج نمودن مواد زائد در مخازن لاروی
آب مورد استفاده در مراحل لاروی همواره باید حاوی EDTA باشد. تعویض آب مخازن از مرحله پست‌لاروІ شروع شده و با‌توجه به تمیزی یا کثیفی آب مخزن و به‌صورت یک بار در روز صورت می‌گرفت. تا قبل از مرحله زوآ هیچگونه تعویض آبی در مخازن لاروی صورت نمی‌گرفت و تنها حجم مورد نیازی از فیتوپلانکتون به مخازن اضافه می‌گردید. از مرحله زوآΠ به بعد علاوه بر حجم فیتوپلانکتونی که به مخازن اضافه می‌شد روزانه 10 درصد آب هم برای بهبود کیفیت آب مخازن اضافه میشد. همچنین از مرحله زوآ به بعد روزانه سه الی چهار قطره ضد قارچ ترفلان و یا ml10 پوویدون آیداین به مخازن لاروی اضافه می‌شد. از این مرحله به بعد هر روز ppm 2 اکسی تتراسایکلین نیز به مخازن اضافه می‌شد.
مواد غذایی استفاده نشده نظیر پلانکتون های مرده، اسکلت خارجی جدا شده از لاروها، لاروهای مرده و دیگر مواد زائد سنگین‌تر از آب معمولا در کف و بر روی دیواره‌های مخزن رسوب می‌کنند. این مواد علاوه‌بر تاثیر بر ویژگی های آب با چسبیدن به لاروها مانع از پوست‌اندازی و موجب مرگ و میر آن‌ها می‌شوند. برای جلوگیری از مرگ‌و‌میر لاروها و بهبود شرایط کیفی آب، مواد زائد از مخازن سیفون می‌شدند. با رشد لاروها صافی‌های با اندازه چشمه بزرگتر جهت تعویض آب مخازن به‌کار برده شدند و حجم بیشتری از آب نیز تعویض می‌شد (شکل 3-7).
شکل 3-7 تعویض آب روزانه لاروهای تولیدی مولدین میگوی Litopenaeus vannamei
3-15 تعیین شاخص‌های رشد و بازماندگی در لاروها