خلیج فارس و دریای عمان و کشورهای توسعه یافته

دانلود پایان نامه

کشور ما نیز تقریبا از کشورهای رو به توسعه محسوب می‌شود لذا هرگونه تلاش در جهت افزایش تولید و تامین نیاز داخلی از یک طرف و بازاریابی مناسب و صادرات محصولات شیلاتی قابل رقابت با کشورهای توسعه یافته از طرف دیگر کمک بسیار چشم‌گیری در چرخه اقتصادی کشور دارد. لذا سیاست‌های شیلات کشور در جهت توسعه هرچه بیشتر و پایدارتر شیلات و صنعت آبزی‌پروری در کشور می‌باشد.
در میان تمام آبزیانی که در جهان در صنعت تکثیر‌و پرورش و تامین پروتئین غذایی مورد استفاده قرار می‌گیرند میگوهای خانواده پنائیده به‌نا به چند دلیل عمده از جمله بازار پسندی بالا، تکنیک تکثیر شناخته شده، ارزش اقتصادی بالا و غیره از مهم‌ترین آبزیان دریایی در این صنعت می‌باشند (نیامیمندی و همکاران، 1388).
گونه‌های مختلفی از میکروجلبک‌ها شناخته شده‌اند که به‌عنوان یک منبع غذایی ضروری برای پرورش کلیه مراحل لاروی، دوکفه‌ای‌ها و نرمتنان دریایی (کلم، اویستر، اسکالوپ) و مراحل پست‌لارو برخی از شکم‌پایان (مانند ابالون) و همچنین مراحل لاروی برخی گونه‌های ماهی، میگوهای خانواده پنائیده و پلانکتون‌های جانوری باشند از آنجا که تحرک‌پذیری، میزان بازماندگی و رشد اکثر آبزیان در دوران لاروی به تامین غذاهای زنده، صد درصد به اثبات رسیده است (Darachai et al., 1998)، لذا شناخت و تهیه این نوع غذاها از طریق تکثیرو پرورش آن‌ها در کارگاه‌های تکثیر‌و‌پرورش واجد اهمیت است.
لاروی پروری معمولا در آبزیان نقش بسیار مهمی را به‌عهده دارد و اغلب آبزیان در این مرحله با غذای زنده تغذیه می‌شوند، جلبک‌ها، روتیفرها، آرتمیا، دافنی و کرم ها و سایرین از مهم‌ترین گونه های غذای زنده هستند که در تغذیه لاروها به‌مقدار زیادی کاربرد دارند (Biedenbach et al., 1990). با اینکه در مورد ارزش غذائی آن‌ها برتری‌های زیادی بیان می‌شود ولی گاهی این غذاهای زنده در بعضی از ترکیبات موادغذائی خود دچار کمبودهایی می‌باشند چون ارزش غذائی این موجودات به محیطی که در آن زیست می‌کنند و غذایی که از آن تغذیه می‌کنند بستگی دارد (آذری تاکامی، 1384).
1-2-8 تکثیر و پرورش میگوهای خانواده پنائیده
قدمت پرورش میگو نسبتا طولانی است، ‌اما پرورش تجارتی آن به سال‌های نخست دهه 1960 میلادی و به کشور ژاپن برمی‌گردد و در کشورهای آسیای جنوب شرقی از قبیل ‌تایلند، ‌فلیپین، ‌اندونزی، ‌سنگاپور، ‌مالزی،‌ هند،‌ مکزیک، ‌پاناما،‌ کاستاریکا،‌ اکوادور و‌ پرو پرورش میگو رشد سریع یافته است (عبدالله بیگی و میرحیدری، 1387). در ایران نیز سایت‌های بسیار بزرگی در استان‌های خوزستان، ‌بوشهر، ‌هرمزگان و سیستان و بلوچستان به پرورش میگو اختصاص داده شده است. از عوامل شکوفائی فراوان این صنعت را می‌توان وجود پروتئین سرشار و مواد معدنی بی نظیر در گوشت میگو، کوتاه بودن زمان تکثیر و پرورش و امکان تولید پست‌لارو به تعداد انبوه، تقاضای روزافزون جهانی برای مصرف مواد پروتئینی و ارز‌آور بودن فروش لارو زنده و میگوی بالغ برشمرد.
میزان تولید آبزیان دریایی در سال‌های اخیر دارای نرخ رشد نزولی بوده است. صید بی‌رویه، کاهش ذخایر و افزایش جهانی قیمت سوخت تاثیر منفی بر صیادی در اقیانوس‌ها به ویژه صید میگو داشته است. میگو از آبزیان با ارزش اقتصادی بالا است که با‌توجه به رشد یافتگی و توسعه صیادی آن، انتظار افزایش کل صید چندانی را از آن نمی‌توان داشت (زارع و پورعاشوری، 1386). افزایش تقاضا برای آبزیان و محدود بودن ذخایر دریایی موجب گردیده تا آبزی‌پروری به‌عنوان مهم‌ترین راه تامین پروتئین مورد نیاز جمعیت روبه رشد جهان و جهت کاهش فشار تلاش صیادی از دریاها، و افزایش درآمد ساحل نشینان به‌ویژه در کشورهای کم درآمد مورد توجه قرار گیرد.
از سال 1980 تا سال 2004 میزان صید میگو از دریا 3/2 برابر شده در حالی که پرورش میگو در همین مدت 34 برابر گردیده است. آمار فائو نشان می‌دهد که تولید میگوی پرورشی از 917315 تن در سال 1996 به 3146918 تن در سال 2006 رسیده است. عمده‌ترین کشورهای تولید کننده میگوی پرورشی در جهان و درصد تولید آن‌ها در سال 2006 به ترتیب شامل چین 39%، تایلند 16%، ویتنام 11%، اندونزی 11%، هند 4%، مکزیک 4% و برزیل 2% میباشند. در سال 2005 میگوی سفید غربی با تولید 1193248 تن و 4/56 درصد، مونودون با 710806 تن و 59/33 درصد و میگوی موزی با تولید 81105 تن و 83/3 درصد، سهم عمده‌ای را در تولید جهانی آبزی پروری دارا بوده‌اند. این نسبت در سال 2006 به تولید 2128825 تن و 67/6 درصدی وانامی، 645408 تن و 5/20 درصد مونودون و 96833 تن و 1/3درصدی میگوی موزی رسید. نزدیک به 85% تولید میگوی وانامی، طی این سال‌ها مربوط به مناطق آسیایی است که این میگو گونه بومی آنجا نمی‌باشد (فائو، 2006).
پرورش میگوی وانامی در کشورهای جنوب شرق آسیا از سال‌های آغازین دهه 1990 آغاز شد و به‌سرعت رشد کرد. این روند ادامه دارد و در بسیاری از نقاط جهان میگوی وانامی جایگزین میگوی مونودون شده است. پرورش میگوی ایندیکوس از 150 تن در سال 1980 به 9/10 هزار تن در سال 1994 رسید و پس از آن تا سال 1999 تقریبا ثابت ماند. از سال 2000 تا 2004 روند آن صعودی بوده و از 4/16 هزار تن به 33 هزار تن رسیده است.
میگوی وانامیبه‌علت استفاده از سطوح پایین پروتئین در جیره غذایی اهمیت زیادی در صنعت تکثیر‌و‌پرورش میگوی دنیا یافته است (Harvin et al., 2005) به‌نحوی که براساس سالنامه فائو این گونه از سال 2003 به بعد رتبه اول تولید را در بین گونه‌های پرورشی کسب نموده است (Fao, 2005). صنعت تکثیر‌و‌پرورش میگو، یکی از عمده فعالیت‌های آبزی‌پروری است که درآمد حاصل از آن در بعضی کشورهای جهان در شمار نخستین در آمدهای ملی محسوب می‌شود و امروزه منابع عظیم آبی، علاوه‌برتامین بخشی از نیاز غذایی کشورهای پیشرفته، از نظر اقتصادی و سیاسی نیز اهمیت ویژه‌ای یافته است و کشور پهناور ایران، با حدود 2792 کیلومتر مرز آبی در جنوب و شمال جزو معدود کشورهای است که از این نعمت سرشار الهی برخوردار می‌باشد (مجیدی نسب، 1377).
در آب‌های خلیج فارس و دریای عمان 18 گونه میگو شناسایی شده است. مهم‌ترین گونه اقتصادی از نظر صید‌و صیادی، میگوی ببری سبز می‌باشد که در بیشتر زیستگاه‌های خلیج فارس و دریای عمان یافت می‌شود اما بیشترین پراکنش و صید آن در آب‌های ساحلی استان بوشهر می‌باشد. میگوی موزی که از نظر تجاری در رده دوم قرار دارد، بیشتر در آب‌های استان هرمزگان صید می‌گردد. سایر گونه‌ها مثل میگوی سفید هندی و میگوی ببری سیاه علی رغم داشتن جثه درشت، به‌دلیل فراوانی اندک و محدودیت زیستگاه، مورد بهره‌برداری اقتصادی قرار نمی‌گیرند. سه گونه میگوی خنجری، سفید و میگوی ریز سفید در سرتاسر خلیج فارس و دریای عمان پراکنش داشته اما ارزش صادراتی ندارند. بهره‌برداری از این سه گونه بیشتر برای مصرف در بازارهای محلی و منطقه ای صورت می‌گیرد (نیامیمندی و همکاران، 1388).
تحقیقات مقدماتی تکثیر‌و‌پرورش میگو در ایران از سال 1363 توسط مؤسسه تحقیقات شیلات ایران در پژوهشکده میگوی کشور مستقر در بوشهر انجام گردید. دستاوردهای این فعالیت های تحقیقاتی منجر به معرفی سه گونه مهم و تجاری میگوی ببری سبز، سفید هندی و وانامی به صنعت آبزی‌پروری کشور گردید. میزان تولید میگوی پرورشی در کشور از 54 تن در سال 1373 به 5/2507 تن در سال 1386 رسیده است. حداکثر میزان تولید میگوی پرورشی در کشور در اوج فعالیت صنعت پرورش میگو در سال 1383 به 8930 تن رسیده که استان بوشهر با 5600 تن(63% کل کشور) در این امر پیشرو بوده است.
بیماری ناشی از سندروم ویروسی لکه سفید یکی از بیماری های رایج در بین میگو های پنائیده است که از سال 1992 در تایوان ظهور کرد و در طول دهه 1990 کشور های بسیاری را درنوردید (Lightner, 1993). این بیماری در سال 1381 سایت پرورش میگوی چوئبده آبادان را فلج نمود. پس از بروز این بیماری و از سال 1383، موسسه تحقیقات شیلات ایران، در پژوهشکده میگوی کشور، کار تحقیق روی میگوی وانامی را شروع کرد و سرانجام در سال 1384 که متقارن با شیوع بیماری لکه سفید در استان بوشهر بود، به تکنیک تکثیر‌و‌پرورش میگوی وانامی دست یافت. یکی از مشکلات عمده صنعت میگو در کشور توان تولید پایین در مزارع پرورشی است که دسترسی به میانگین تولید بالاتر نیازمند گذر از پرورش نیمه‌متراکم به متراکم، بهبود مدیریت و تکمیل و توسعه زیر ساخت‌های مورد نیاز صنعت است.
توجه به تنوع گونه‌ای میگو با دید منطقه‌ای، تکثیر‌و‌پرورش گونه‌های با توان تولید بالا، و مقاوم در برابر شرایط متنوع اکولوژیکی، مقاوم در برابر بیماری، سریع‌الرشد همچنین کاهش هزینه‌های تولید، افزایش تولید در واحد سطح و افزایش سطح زیر کشت میگو از راهکار‌های دستیابی به اهداف کیفی و کمی شیلات ایران و مؤسسه تحقیقات شیلات در برنامه‌های توسعه‌ای کشور است. انجام تحقیقات پیرامون موارد فوق، بهداشت و بیماری‌های میگو، تغذیه، ژنتیک و اصلاح نژاد میگو، و در نهایت فراوری میگو، تقویت بنیادین ساختار تحقیقات پژوهشکده میگوی کشور را اجتناب ناپذیر می‌نماید.
1-2-8-1 تکثیر‌و ‌پرورش میگوی وانامی (سفید غربی)
میگوی سفید غربی (Litopenaeus vannamei) یکی از گونه‌های مهم آبزیان پرورشی می‌باشد. پراکنش جغرافیایی این گونه به‌صورت بومی در آب‌های اقیانوس آرام و سواحل مکزیک و آمریکای جنوبی و مرکزی است که درجه حرارت آب اقیانوس در تمام طول سال بالاتر از 20 درجه سانتی گراد می‌باشد. این میگو به‌علت مزایای قابل توجه در پرورش به تمام نقاط جهان انتقال یافته است که از جمله این مزایا می‌توان به تحمل بالا نسبت به شوری‌های مختلف، رشد بالا و مقاومت در برابر بیماری‌های ویروسی و دیگر پاتوژن‌ها اشاره نمود (Wyban et al., 1995). نیاز به پروتئین پایین نسبت به سایر گونه‌های پرورشی، بازار مصرف شناخته شده و نهایتا هزینه تولید پایین، این میگو را به‌عنوان جایگزین خوبی برای میگوهای تجاری و پرورشی در مناطق مختلف دنیا که به علت ابتلا به بیماری‌های کشنده مانند لکه سفید توان تولید انبوه را از دست داده‌اند، تبدیل نموده است. با‌توجه به قابلیت‌های بالای میگوی سفید غربی Litopenaeus vannamei در آبزی‌پروری، پرورش تجاری آن در زمان کوتاهی نه تنها در مناطق بومیان، بلکه در سایر کشورهای دارای صنعت پرورش میگو از جمله کشورهای آسیای جنوب شرقی توسعه پیدا نموده است. این گونه برای اولین بار توسط موسسه تحقیقات شیلات ایران در تابستان 1383 جهت انجام کارهای پژوهشی به ایران معرفی گردید. این گونه سریع الرشد نسبت به بیماری‌های رایج میگو و شرایط نامطلوب اکولوژیکی مقاوم است. سرعت رشد میگوی سفید غربی معادل میگوی ببری سیاه است و می‌تواند تا سه گرم در هفته رشد کرده و در شرایط پرورش متراکم (تا 150 قطعه در متر مربع) به وزن 20 گرم (حداکثر وزن معمول در شرایط پرورشی) برسد. در اوزان بیش از 20 گرم از سرعت رشد این میگو (مخصوصا نرها) کاسته شده و به یک گرم در هفته تنزل می‌یابد (ویبن و سویینی، 1991). میگوی سفید غربی قادر به تحمل دامنه وسیعی از درجه حرارت است اما همانند اغلب دیگر گونه‌های استوایی و نیمه استوایی در دمای C° 23 تا 30 بهتر رشد می‌کند. مناسب‌ترین درجه دما برای رشد این گونه در میگو‌های کوچک (یک گرمی) C° 30 و برای میگوهای بزرگتر (12 تا 18 گرمی) C ° 27 است. میگوی سفید غربی دامنه وسیعی از درجات شوری از ppt 5/0 تا 45 را تحمل می‌کند (Wyban, 2002). در محدوده ppt7 تا 34 میگو رشد می کند و بهترین درجه شوری برای رشد آن در حدود ppt 10 تا 15 است. پرورش میگوی سفید غربی در تراکم های بسیار بالا و تا 150 قطعه در متر مربع مقدور است و در شرایط بسته و تحت کنترل می‌توان تراکم را تا 400 قطعه در متر مربع افزایش داد. در مقایسه با سایر گونه‌های رایج پرورشی نیاز به غذاهایی با پروتئین کمتر (20 تا 35 درصد) دارد و درنتیجه غذای آن ارزانتر است. بیشترین میانگین تولید میگوی وانامی با کنترل بالای بهداشتی- ویروسی و در سیستم مدار بسته فوق متراکم تا 63 تن در هکتار گزارش شده است (عبداله بیگی و میرحیدری، 1387). همچنین از دیگر ویژگی‌های بارز این گونه تراکم‌پذیری بالا، رشد سریع، قابلیت تحمل شرایط نامساعد محیطی می‌باشد (زارع و پورعاشوری، 1386).
نرها از 20 گرم و ماده ها از 28 گرم در طی شش الی هفت ماه بالغ می‌شوند. میگوی وانامی30-45 گرمیدر حدود 100 هزار الی 250 هزار تخم می‌ریزدکه تقریبا 22/0 میلی‌متر قطر دارند. تخم‌ریزی با پرش‌های ناگهانی و شنای فعال ماده‌ها شروع می‌شود و کل مرحله حدود یک دقیقه طول می‌کشد. تخم‌گشایی حدود 16 ساعت پس از تخم‌ریزی و لقاح صورت می‌گیرد (شکوری، 1376). میگوی سفید غربی دارای تلیکوم باز می‌باشد، از این رو وادار کردن آن‌ها به جفت‌گیری و تخم‌ریزی در شرایط اسارت آسان‌تر است و این امکان را فراهم می‌سازد که چرخه زندگی این میگو در شرایط اسارت کامل شود و به‌گزینی (رشد سریع‌تر و مقاومت نسبت به بیماری‌ها) و اجرای برنامه‌های اهلی‌سازی نیز تسهیل شود.
1-2-8-2 پرورش میگوی وانامی در ایران
از سال 1383، موسسه تحقیقات شیلات ایران، در پژوهشکده میگوی کشور، تحقیق پیرامون امکان تکثیرو‌پرورش میگوی وانامی را شروع کرد و سرانجام در سال 1384 که متقارن با شیوع بیماری لکه سفید در استان بوشهر بود، به تکنیک تکثیر‌و‌پرورش میگوی وانامی دست یافت. در چند سال اخیر میگوی وانامی به دلایل اهلی شدن آسان، تحمل شرایط محیطی متفاوت (دما، شوری و غیره)، مقاومت در برابر بیماری‌ها، وراثت پذیری بالا، تراکم پذیری و توان تولید در واحد سطح بالا، توان استفاده از جیره‌های با پروتئین پایین و پروتئین‌های گیاهی و در نتیجه کاهش هزینه‌های تولید نه تنها توانسته است جایگزین خوبی برای گونه‌های پرتولید جهان مانند میگوی ببری سیاه بشود (Wyban and Sweeney, 1991). بلکه توانسته است میزان تولید جهانی میگو را به بیش از دو برابر تولید سال 2002 افزایش دهد. در حال حاضر کشورهای صاحب نام صنعت میگو با تولید گونه وانامی توانسته‌اند با غلبه بر مسائل کاهش تولید که بیشتر آن‌ها به خاطر بروز بیماری‌ها بوده به تولید بالایی دست پیدا کنند. با این حال این کشور‌ها هنوز هم به پرورش گونه‌های بومی خود ادامه می‌دهند (شکوری، 1376).
در شرایط کشور ما پیشنهاد می‌شود در شرایط فعلی برای افزایش میزان تولید از گونه وانامی استفاده شود و حتی پرورش این گونه (با‌توجه به تحمل شوری پایین) در آب‌های سرزمینی و داخلی با شروع مطالعه و تحقیقات آغاز شود و در راستای خود کفایی کشور از واردات مولدین، بومی‌سازی این گونه را نیز انجام داد. کشور‌های بزرگی مانند چین با تولید 1,242,385 تن در سال تنها بخشی از میگوی مولد خود را از گونه‌های SPF انتخاب می‌کنند.
این میگو به علت مزایای قابل توجه در پرورش به تمام نقاط جهان انتقال یافته است که از جمله این مزایا می‌توان به تحمل بالا نسبت به شوری‌های مختلف، رشد بالا و مقاومت در برابر بیماری‌های ویروسی و دیگر پاتوژن‌ها اشاره نمود (Wyban et al.,1995). نیاز به پروتئین پایین نسبت به سایر گونه‌های پرورشی، بازار مصرف شناخته شده و نهایتا هزینه تولید پایین، این میگو را به‌عنوان جایگزین خوبی برای میگوهای تجاری و پرورشی در مناطق مختلف دنیا که به‌علت ابتلا به بیماری‌های کشنده مانند لکه سفید توان تولید انبوه را از دست داده‌اند، تبدیل نموده است (Balakrishnan et al., 2011). با‌توجه به قابلیت‌های بالای میگوی سفید غربی در آبزی‌پروری، پرورش تجاری آن در زمان کوتاهی نه تنها در مناطق بومیان، بلکه در سایر کشورهای دارای صنعت پرورش میگو از جمله کشورهای آسیای جنوب شرقی توسعه پیدا نموده است. این گونه برای اولین بار توسط موسسه تحقیقات شیلات ایران در تابستان 1383 جهت انجام کارهای پژوهشی به ایران معرفی گردید. بر‌اساس گزارش قربانی واقعی و همکاران (1390)، میگوی سفید غربی دارای ویژگی‌های مناسبی از قبیل رشد سریع، مقاومت به دامنه وسیعی از تغییرات دما و شوری، ماندگاری بالا در مراحل لاروی در مرکز تکثیر و در شرایط استخرهای پرورشی می‌باشد.
محققان آبزی‌پروری در صنعت پرورش میگو همواره به‌دنبال راهکارهایی برای افزایش راندمان تولید پست‌لارو دارای قابلیت رشد و بازماندگی بالا و دستیابی به محصولاتی با کیفیت و ارزش غذایی مناسب و در نهایت بازار پسند و دارای صرفه اقتصادی هستند. در‌خصوص میگوی سفید غربی نیز اهمیت نیاز به پست‌لارو با کیفیت بالا جهت معرفی به مزارع پرورشی با‌توجه به ارزش اقتصادی این گونه در آبزی‌پروری روز به روز افزایش می‌یابد (Briggs et al., 2004). برای این منظور، قابلیت دسترسی به غذای مناسب برای تغذیه مولدین بسیار مهم است که بتواند سلامتی و رشد را در مراحل نوزادی لاروهای تولید شده تضمین نماید. در‌واقع می‌توان گفت برای دستیابی به لاروهای با کیفیت بالا و سالم، داشتن مولدینی با بهترین کیفیت لازم است. داشتن مولدینی سالم با قدرت باروری بالا و با وزن مناسب و آماده تولید مثل، مستلزم شرایط بهینه نگهداری و تغذیه مناسب می‌باشد. یک جیره غذایی به‌منظور فراهم نمودن بازماندگی و رشد مطلوب لاروها باید به میزان زیادی قابل هضم و جذب بوده و از نظر مواد مغذی با غذای زنده قابل رقابت و از خواص فیزیکی مناسب مثل پایداری در آب و شناوری مطلوب برخوردار باشد (سیستانی، 1390).
تغذیه شدن مولدین از غذاهایی با درصد پروتئین بالا و با کیفیت نظیر غذاهای طبیعی و تازه نسبت به غذاهای فرموله، در کیفیت پست‌لاروهای تولید شده بسیار با‌اهمیت است. یکی از غذاهای زنده‌ای که دارای ارزش غذایی زیادی است کرم پرتار Perinereis nuntia است که در‌حال حاضر در اکثر کارگاه‌های تکثیر میگو در دنیا حداقل در یکی از مراحل نهایی تغذیه مولدین استفاده می‌شود (آزور و همکاران، 1389).
1-2-9 نیازهای آبزی‌پروری موفق (با تاکید بر اهمیت غذا)
تغذیه در آبزیان پرورشی از اهمیت و جایگاه خاصی برخوردار است. اهمیت تغذیه از تغذیه صحیح مولدین ماهی و میگو شروع و تا زمان بازاری شدن و صید آنان از مزارع آبزیان پرورشی ادامه پیدا می‌کند. تغذیه رکن اصلی در صنعت آبزی پروری می‌باشد (Boeing, 2006). بیشترین هزینه را در مزارع آبزیان پرورشی هزینه غذا به خود اختصاص می‌دهد. تغذیه تاثیر مستقیم بر رشد و کیفیت لاشه آبزیان پرورشی دارد. تغذیه مناسب آبزیان پرورشی را در برابر بیماری‌ها مقاوم می‌سازد تغذیه تاثیر بسیار زیادی بر اقتصاد آبزی‌پروری دارد (Aguirre-Hinojosa et al., 1999). نبود تغذیه مناسب و عدم مدیریت صحیح تغذیه در مزارع باعث ضرر و زیان جدی مزارع پرورش آبزیان می‌شود. با‌توجه به اهمیت تغذیه در صنعت آبزی‌پروری جا دارد بهای لازم به این بخش مهم از آبزی‌پروری داده شود. قبل از راه‌اندازی و بهره‌برداری از سایت های مختلف آبزی پروری و توسعه صنعت آبزی‌پروری باید با تشکیلات قوی و منسجم و دارای نیروهای متخصص زمینه مناسب را برای مطالعه و بررسی تغذیه آبزیان پرورشی فراهم نمود و شرایط را برای تولید خوراک با کیفیت و مناسب برای آبزیان پرورشی آماده ساخت نبود تشکیلات منسجم و قوی در امر تغذیه آبزیان پرورشی به صنعت آبزی‌پروری خسارات بسیار سنگینی وارد خواهد نمود (Davis et al., 2004; Akiyama et al., 1992). تشکیلات موجود در زمینه تغذیه آبزیان پرورشی تناسبی با صنعت آبزی‌پروری و توسعه این صنعت ندارد. قبل از به‌وجود آمدن مشکلات بر سر راه آبزی‌پروری باید به‌فکر قوی و کارآمد نمودن تشکیلات موجود در امر تغذیه بود. عدم توجه به تغذیه آبزیان پرورشی صنعت آبزی‌پروری را با مشکل روبه‌رو خواهد ساخت. تغذیه آبزیان پرورشی در کشورهای پیشرفته رشد زیادی کرده است در‌حالی که ما هنوز در ابتدای راه هستیم. متناسب با توسعه صنعت آبزی‌پروری نیازمند مطالعات جدی در زمینه تغذیه گونه‌های مختلف آبزیان پرورشی در سنین مختلف هستیم. درواقع بها دادن و سرمایه گذاری در امر تغذیه آبزیان پرورشی با بها دادن و سرمایه گذاری در صنعت آبزی پروری برابر است (فرهنگی و شکوه سلجوقی، 1391).
موفقیت در تکثیر‌و‌پرورش آبزیان وابسته به کیفیت مواد غذایی می‌باشد که شامل مناسب‌ترین سطح انرژی و مواد‌مغذی است که به‌طور مستقیم بر میزان رشد و تولید تخم موثر است. غذا یکی از مهم‌ترین عوامل هزینه‌بر در تولید ماهیان دریایی می‌باشد، بنابر‌این جهت اقتصادی بودن طرح‌های تکثیروپرورش آبزیان، جیره غذایی باید براساس نیازمندی‌های واقعی غذایی آبزیان طراحی گردد (Fegan, 2005). همچنین تغذیه و غذادهی از لحاظ تاثیر بر محیط زیست نیز قابل اهمیت است چراکه اگر غذا توسط آبزی مصرف نگردد منجربه ایجاد شرایط پرغذایی در آب می‌گردد. بنابراین مدل های تغذیه‌ای دقیق براساس محتوای چربی، پروتئین و انرژی باعث حداکثر میزان پتانسیل تولید در مراکز تکثیر و پرورش آبزیان می‌گردد (Stottrup and McEvoy, 2003).