رشته حقوق-دانلود پایان نامه درباره بین المللی دادگستری

دانلود پایان نامه

ه استقلال کوزوو و صدور نظریه مشورتی دیوان بین المللی دادگستری
گفتار اول: صدور اعلامیه استقلال یک جانبه کوزوو
قطعنامه 1244 باعث شکل گیری مأموریت موقتی سازمان ملل متحد در کوزوو (UNMIC) شد. دو سال بعد سازمان ملل متحد چارچوب اساسی برای حکومت خودمختار کوزوو (CF) و مکانیزم حاکمیت دو گانه برای انتقال اختیارات از عاملین بین المللی به نهادهای داخلی را اعلام نمود. در این چارچوب سیاست گذاری ها هم توسطUNMIC و هم نهادهای (حکومت) خودمختار کوزوو (PISG) انجام می شد. البته اقدامات نهادهای خودمختار تحت نظارت نماینده ویژه دبیرکل بود. اختیارات نماینده ویژه در کلیه زمینه های اجرائی، قانون گذاری و قضائی بود.
در همین اقداماتی نظیر برگزاری انتخاب پارلمانی و ریاست جمهوری صور ت پذیرفت و از سال 2006 مذاکرات بین المللی جهت تعیین وضعیت نهائی کوزوو با سرپرستی مارتی آهتیساری نماینده ویژه دبیرکل سازمان ملل، جهت ایجاد حکومت غیر متمرکز در کوزوو و رعایت حقوق اقلیت ها صورت گرفت. با توجه به بن بست مذاکرات نهایتاً آهتیساری گزارش خود را به همراه طرح ویژه در خصوص تعیین وضعیت نهائی کوزوو را تسلیم شورای امنیت نمود. این طرح به نوعی استقلال کوزوو تحت نظارت جامعه بین المللی پیش بینی شده بود.
طرح فوق علیرغم حمایت از سوی ایالت متحده و دول عضو اتحادیه اروپا و حتی تهیه پیش نویس قطعنامه جدید جایگزین قطعنامه 1244 با مخالفت روسیه، چین و حتی برخی از دولت های عضو اتحادیـه اروپا مواجه

شد و در نهایتجقطعنامه ای در این خصوص به تصویب شورای امنیت نرسید و هیچ توافقی نیز بین کوزوو و صربستان صورت نگرفت.
این امر سبب شد نهادهای خودمختار کوزوو در محل پارلمان کوزوو، استقلال کوزوو را اعلام و از جامعه بین المللی درخواست شناسائی کوزوو را نمودند. کوزوو توسط برخی کشورهای غربی نظیر آمریکا، انگلیس و متحدانشان مورد شناسائی قرارجگرفت.
گفتار دوم: صدور نظریه مشورتی دیوان بین المللی دادگستری
پس از اعلام استقلال یک جانبه کوزوو از صربستان در17 فوریه 2008 توسط جمعی از نمایندگان کوزوو (109 رأی موافق از 120 عضو مجلس کوزوو) جمهوری صربستان مخالفت خود را با اعلامیه استقلال اعلام نمود.
بودیس تادیچ رئیس جمهور صربستان در جلسه مورخ 18 فوریه شورای امنیت به غیر قانونی بودن اعلامیه استقلال اشاره و آن را باطل و بلااثر اعلام کرد.مجمع عمومی سازمان ملل هم در 18 اکتبر 2008 طی جلسه ای پیش نویس قطعنامه ای (3/63)را که به همت صربستان، درجزمینه اعلام استقلال تنظیم گردیده بود، با رأی ممتنع بالایی تصویب نمود.
قطعنامه مجمع عمومی از دیوان بینجالمللی دادگستری درجرابطه با اینکه آیا اعلامیه استقلال نهادهایجموقت خودمختار کوزوو با حقوق بین الملل هم خوانی دارد یا خیر؟ تقاضای نظریه مشورتی نمود.
دیوان بین المللی دادگستری پس از بررسی لوایح و اظهارات کتبی و شفاهی دولت ها و سوابق موضوع

سرانجام در 22 جولای 2010 نظریه مشورتی خود را در رابطه با سوال مجمع عمومی سازمان ملل متحد مبنی بر اینکه اعلامیهجاستقلالجمورخ 17 فوریه سال 2008 هیچکدام از قواعد قابل اجرا حقوق بین الملل را نقض ننموده است، صادر نمود.
فصل دوم : دیوان بین المللی دادگستری و مباحث شکلی نظریه مشورتی استقلال یک جانبه کوزوو
مبحث اول: صلاحیت وصلاحدید دیوان بین المللی دادگستری
گفتار اول: مفهوم ومبنای صلاحیت دادگاههای بین المللی
صلاحیت به اختیار یک مرجع قضایی یا داوری جهت اجرای عدالت بین اصحاب دعوی از طریق تصمیم گیری نسبت به قضیه مطروحه که برای دولت ها لازم الاتباع می باشد، اطلاق می شود.به عبارت دیگر، صلاحیت حوزه ای از اختیارات یک مرجع بین المللی می باشدجکه بر اساس آن دامنه عمل مرجع قضایی مشخص می گردد.این مسئله در مراجع بین المللی با مفهوم “اجرای عدالت”که کار ویژه اصلی آنها می باشد، مرتبط است .
درحقوق بین الملل یک اصل غیرقابل انکاری وجود دارد که طبق آن هیچ دولتی ملزم به ارجاع اختلاف خویش بادولت دیگر، به یک مرجع قضایی بین المللی نیست.بنابراین بدون موافقت ورضایت یک دولت نمی توان اختلاف موجود بین دو دولت را به یک مرجع قضایی جهت تصمیمجگیری ارائه کرد.در حقیقت رضایت دولتها موجب می گردد که دادگاه از صلاحیت ذاتی برخوردار شود.
گفتار دوم: صلاحیت دیوان بین المللی دادگستری
دیوان دارای دودسته صلاحیت در انجام وظایفش جهت اتخاذ تصمیم در خصوص مسائل مطروحه نزد خود

مطلب مشابه :  خرید و دانلود پایان نامه اعلامیه جهانی حقوق بشر

میجباشد که شامل صلاحیت های اصلی یا قضایی ودیگری صلاحیت فرعی یا اقدامات تامینی موقتی
می باشد.دسته اخیر، صلاحیت دیوان در خصوص صدور قرارهای اقدامات موقتی تامینی وسایر قرارهای لازم برای اداره کردن جریان دعوی یا اقامه ادله وفق مواد 41و48اساسنامه اش می باشد
بنداول: انواع صلاحیت اصلی دیوان
صلاحیت دیوان دررسیدگی به اختلافات بین دولت ها بستگی به رضایتججدولت های طرف دعوی دارد زیرا اعمال حق دادرسی وقضاوت امور بین المللیججز بر مبنای میل واراده دولت ها میسر نیست وشرط اصلی وقبلی قضاوت در حل وفصل اختلافات دولت ها، توافق آنها می باشد.علاوه بر این صلاحیت ترافعی، دیوان می تواند در هرمساله حقوقی به تقاضای هرسازمان ویا موسسه ای که در منشورملل متحدپیش بینی شده،رأی مشورتی صادر نماید.صلاحیت دیوان را می توان به دونوع صلاحیت ترافعی وصلاحیت مشورتی تقسیم کرد.
الف: صلاحیت ترافعی
صلاحیت دیوان بین المللی دادگستری در مورد رسیدگی به اختلافات حقوقی ارجاعی،ناشی از بندجج1ماده 38 اساسنامه دیوان وماده 93 منشور ملل متحد می باشدوطبق ماده مزبور و مواد 34 الی37 اساسنامه مشخص می شود. همان طور که گفته شد، رضایت دولت ها جهت رسیدگی به اختلافات ارجاعی به دیوان الزامی است و دیوان قبل از رسیدگی به ماهیت اختلافات باید رضایت کشورهای طرف دعوی را احراز نماید.
براساس ماده 36 اساسنامه دیوان، این نوع صلاحیت دیوان شامل کلیه اختلافات حقوقی است که اصحاب دعوا در خصوص آن به دیوان رجوع می کنند و شامل کلیه مواردی است که در منشور ملل متحد یا قراردادها و
کنوانسیون های بین المللی پیش بینی شده است.

1: مجاری اعلام رضایت دولت ها نسبت به صلاحیت دیوان
صلاحیت ترافعی دیوان طبق بندهای 1و2 ماده 36 اساسنامه مبتنی بر رضایت دولت های طرف دعوی است.
دولت ها ضمن عضویت در منشور ملل متحد واساسنامه دیوان که یک نوع صلاحیت عام است،باید رضایت خود را به یکی از صور ذیل اعلام نماید.
1-1: پذیرش اختیاری صلاحیت (صلاحیت اختیاری)
دولت ها می توانند رضایت خود را درخصوص صلاحیت دیوان پس از بروز اختلاف به صورت اختیاری از طریق قراردادهای خاص اعلام نمایند.همچنین دیوان می تواند هرگونهجاعمال افاده کننده رضایت به ویژه طرز رفتار دولت خواندهجپس از طرح دعوی مثل ارائه لایحه دفاعیه را دال بر رضایت ضمنی تلقی نماید.طرز رفتار دولت خوانده یک طریق غیر رسمی اعلام رضایت در چارچوب بند 1 ماده 36 اساسنامه دیوان است.
1-2: پذیرش اجباری صلاحیت (صلاحیت اجباری)
این نوع از پذیرش، پیش از بروز اختلاف دولت ها یا از طریق عهدنامه هاوکنوانسیون های بین المللی یا از طریق صدوراعلامیه یک جانبه صورت می پذیرد.دولت ها می توانند هر زمانی قبل از بروز اختلاف اعلامیه پذیرش صلاحیت دیوان را صادر ، اصلاح ویا مشروط نمایند وحتی می توانند آن را پس بگیرند.
2: مقامات دارای صلاحیت جهت مراجعه به دیوان
طبق بند 1 ماده 34 اساسنامه دیوان فقط دولتها می توانند به دیوان رجوع کنند.بنابراین اشخاص خصوصی نمی توانند مدعی یا مدعی علیه دعوی قرار گیرند.البته ممنوع بودن این اشخاص به معنای محروم بودن آنها از احقاق حق به وسیله دیوان نمی باشد بلکه دولت متبوع آنان می تواند به استناد حق حمایت دیپلماتیک طرح دعوی علیه دولت خارجی را به عهده بگیرد. سه دسته از کشورها حق مراجعه به دیوان را دارند.

2-1: کشورهای عضو سازمان ملل متحد
کشورهای عضو سازمان ملل متحد برطبق بند 1جماده 93 منشور ملل متحد به خودی خود جزءججقبول کنندگان اساسنامه دیوان می باشند که وفق بند 1 ماده35 اساسنامه دیوان، حق رجوع به دیوان را دارند.
2-2: کشورهای غیر عضو سازمان ملل متحد
کشورهایی که عضو سازمان ملل متحد نمی باشند طبق بند 2 ماده 93 می توانند با قبول شرایطی که در هرمورد بنا به توصیه شورای امنیت و به وسیله مجمع عمومی معین می گردد، اساسنامه دیوان را قبول نمایند و به عضویت اساسنامه دیوان بین المللی دادگستری درآیند که در این صورت با دولت های عضو سازمان ملل متحد در مقابل دیوان از هر جهت برابر خواهند بود.
2-3: کشورهایی که اساسنامه دیوان را قبول نکرده اند
کشورهایی که اساسنامه دیوان را هم قبول نکرده باشند می توانند در شرایط خاص، اختلافاتشان را به دیوان ارجاع دهند. این دسته از دولت ها باید اعلامیه ای را به دبیرخانه دیوان تسلیم وصلاحیت دیوان را طبق منشور ملل متحد، اساسنامه دیوان وآیین دادرسی آن قبول وتعهد نمایند که تصمیمات یا احکام صادره دیوان وتعهدات اعضای سازمان ملل متحد مندرج در ماده 94 منشور ملل متحد رابپذیرند.این اعلامیه ها ممکن است کلی یا محدود به موضوع خاص باشدکه صرفا پذیرش صلاحیت دیوان بـرای یک مورد معین را اعلام می نمایند.
3 :موضوعات قابل رجوع به دیوان
دیوان صرفاً مرجع رسیدگی به اختلافات حقوقی است و برای رسیدگی به اختلافات سیاسی وکیفری صالح نیست. وفق بند 2 ماده 36 اساسنامه دیوان بین المللی دادگستری، موضوعات ذیل در صلاحیت دیوان قرار دارد:
تفسیر یک معاهده
هر موضوعی که مربوط به حقوق بین الملل باشد.
واقعیت هر عملی که درصورت ثبوت، نقض یک تعهد بین المللی محسوب شود.
نوع ومیزان غرامتی که باید برای نقض یک تعهد بین المللی معین شود.
ب : صلاحیت مشورتی دیوان بین المللی دادگستری
1: مفهوم ومبانی صلاحیت مشورتی
صلاحیت مشورتی دیوان بین المللی دادگستری عبارت است از اظهار نظر حقوقی وقضایی دیوان درباره مسایل حقوقی که سازمان های بین المللی به دیوانجارجاع می کنند.ریشه صلاحیت مشورتی برخی قواعد واصول کشورهای انگلوساکسون است. درسال 1920 تحت تاثیر رسوم وقواعد معمول امریکا وانگلیس استفاده از نظر مشورتی دیوان در خصوص مسایل حقوقی بین المللی در اساسنامه دیوان دائمی بین المللی دادگستری پیش بینی شد.
دیوان بین المللی دادگستری به موجب ماده 96 منشور ملل متحد و فصل چهارم اساسنامه اش (مواد 65 الی 68) و مواد 102 تا 109 آئین دادرسی، علاوه بر صلاحیت ترافعی، دارای صلاحیت مشورتی است. مطابق مواد مذکور، ارکان اصلی ملل متحد و آژانسهای تخصصی ملل متحد می توانند از دیوان تقاضای نظریه مشورتی نمایند. دیوان صلاحیت دارد بنا به درخواست مجمع عمومی، شورای امنیت، سایر ارکان ملل متحد وآژانس های تخصصی که توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد مجاز به درخواست نظر مشورتی می باشند، رأی مشورتی صادر نماید.این نظریه باید در خصوص مسایل حقوقی باشد وبر اختلاف موجود بین دوکشور تاثیر عمده ای نداشته باشد.
دیوان همچون هر دادگاه دیگری پس از طرح یک دعوی باید ابتدا در خصوص صلاحیت خودش در رسیدگی به آن پرونده اظهار نظر نماید. به عبارت دیگر، اول باید تصمیم بگیرد که در یک مسأله، طبق مواد قانونی، مجاز به ارائه نظریه مشورتی می باشد یا خیر؟ و این امر به عهده خود دیوان می باشدکه صلاحیت خود ر ا در مورد تقاضاهایی که از طرف مجمع عمومی و یا شورای امنیت و یا آژانسهای تخصصی سازمان ملل وصول
می نماید، احراز نماید.
آراء مشورتی دیوان الزام آور نیستند مگر در مواردی که به موجب موافقتنامه های بین المللی، این نظریات مشورتی به طورجکلی یا درجمورد مسئله معینی، الزام آور شناخته شده باشندکه در این صورت باید طبق موافقت نامه عمل شود.

مطلب مشابه :  خرید پایان نامه حقوق :مشتری مدارانه

از 146 پرونده رسیدگی شده تا قبل از نظریه مشورتی کوزوو در دیوان، 24 مورد آن نظریه مشورتی می باشد.
که به عنوان مثال می توان از نظریات دیوار حائل، مشروعیت استفاده از سلاح های هسته ای یاد نمود. دیوان فقط یک بار از صدور نظریه مشورتی به استناد فقدان صلاحیت جهت صدور نظریه مشورتی در