مقاله تجربه زیسته و سیر تکامل

دانلود پایان نامه

تصویر 23- رابین اُنیل. گروهها و گروهها در یک آبگیر تیره سرگردانند، هرگز هیچ انسانی نیست که بر روی این کشتی ابلهها بخندد 2007، مداد روی کاغذ، 793.4x 161.1، گالری کلمنته


درگیری اُنیل با آب و هوا بسیار تنگاتنگ است و تجربه زیسته او بهعنوان یک کنترل کننده آب و هوا در آثارش مشهود است. او سالها است که فراز و فرودهای دما و میزان بارش را اندازهگیری میکند و در طی همین سالها و شاید همراستا با پدیده گرم شدن زمین برفهای سرزمینهایش شروع به آب شدن کردهاند. در یکی از آثار سال 2005 او بهنام در حالیکه قلب من بی صدا میشود و بدنم میمیرد، مرا به آرامی از میان آسمان آشفتهات ببر(تصویر19 و 20) هنوز برف سراسر منظره را پوشانده، تعداد بیشماری از مردان سیاهپوش در حال فعالیتهای همیشگی خود هستند. در پیشزمینه جغدی بر روی یک کنده درخت خشکیده افتاده است. نوع کادر که یادآور شاهکارهای رنسانس است به همراه ترکیببندی و جهت حرکت این مردان چشم را به نقطهای دور در مرکز اثر هدایت میکند که در آنجا گودالی کنده شده و یک درخت خمیده، در آن قرار دارد. اینطور بهنظر میرسد که این انسانها همگی در یک مراسم تدفین شرکت کردهاند. البته عنوان اثر، جسم بیجان جغد –که در جایی نماد مادربزرگ او بوده- کنده خشکیده درخت این مفهوم را ملموستر میکنند. با وجود تمام ناامیدیها و اندوهی که در اثر حاکم است در
پسزمینه برفها در حال آب شدن هستند و یک قوس روشن که میتواند رنگینکمان باشد،
امیدبخشترین عناصر این اثر هستند. در آثار او انسان در جدال با طبیعت است و برخلاف عرف این بار انسان است که مغلوب این ماجراست. پس شاید دور از ذهن نباشد بگوییم که انسانها مقدمات مرگ و انقراض نسل خود را مهیا میکنند.
تصویر 24- رابین اُنیل. این ساعتهای پایانی که سرانجام ما را دربر میگیرند؛این پایان ما، این گذشته ما است. 2007، مداد روی کاغذ، 83×166، ?
آثار او به مرور دچار تغییر شدند و گیاهان و علفها سر از برف بیرون آورند. تا جاییکه در سال 2007 زمین در آثار او که بیش از دو سوم سطح تصویر را احاطه میکرد جای خود را به دریایی میدهد. اُنیل در این آثار نیز همچنان به روایت داستان خود ادامه میدهد و هنوز آن مردان معمولی در دریایی نسبتاً آرام بر روی کلکها نشسته، ایستاده و یا خوابیده اند.(تصویر 21) چیزی که به این آثار حالتی اسرار آمیز میدهد بیتفاوتی این مردان است که فاصله کمی با مرگ دارند. و این امر تا حدی است که گاهی ناظر را به شک وا میدارد که آنها در برزخ هستند. جدای از این جدال طبیعت و انسان مشکل این جامعه فقدان زنان است که نجات گونه انسانی را بطور کامل ناممکن میکند و این در حالی است که آنها توسط مادر طبیعت بلعیده میشوند.
همانطور که در فیلم ساعت هاویرجینیا میگوید برای اینکه یک شخصیت زنده بماند شخصیت دیگری باید بمیرد، اُنیل نیز قصد دارد تا در نهایت این مردان را بکشد و این بهایی است که برای بقا طبیعت باید داده شود؛”من همیشه میدانم که قرار است همه این مردانی که طراحی کردهام را بکشم، این چیزی است که به دنبالش بودهام… برای من این اتوپیا است، زمینی بدون هیچ انسانی.”(همانجا)
تصویر 25- وینسلو هومر خط زندگی،1884.، رنگ روغن روی بوم، 72.7×113.7، مجموعه جرج دابلیو. الکینز
در اثر پایانی از این مجموعه (تصویر22) او آخرین بازمانده آن اجتماع را در حالیکه از یک ریسمان آویزان است نشان داده است. دریا متلاطم است و انتظار میکشد تا آخرین انسان را در خود فرو ببرد. هیچ نشانی از اینکه آن ریسمان از کجا آمده و به کجا ختم میشود وجود ندارد. البته در این اثر نیز مانند بسیاری از آثار دیگر او از هنرمندان دیگر الهام گرفته شده. با این تفاوت که در اثر وینسلو هومر بهنام خط زندگی (تصویر 23) یک زوج از ریسمان آویزان هستند و در اینجا آخرین بازمانده نژاد بشری که یک مرد است.
در طول هفت سال در طراحیهای او عناصر طبیعی بزرگ و بزرگتر و انسانها کوچک و کوچکتر شدند تا جایی که دیگر اثری از آنها باقی نمیماند. اُنیل با استفاده از یک مداد ساده موضوعاتی از جمله آخرالزمان، سیر تکامل و فاجعه جمعی بشر را تصویر کرده و درست همانطور که او میگوید”هنر والا باید انسان را آشفته کند و زمانیکه تصاویر مبهم و آرام هستند برای همیشه طنینانداز میشوند” (همانجا)، آثار او نیز در عین سادگیشان یک تکان به انسان وارد میکنند و رابطه میان انسان و طبیعت و پایان حیات بشری را به چالش میکشند.
جدول شماره 3- رابین اُنیل
علت وجود متغیرها در آثار
متغیرها
نام هنرمند
این آثار در عین حال که هیچ نشانی از زمان به دست نمیدهند و در حالت بیزمانیاند، ساعات پایانی حیات بشر را نشان میدهند
زمان
رابین اُنیل
این تصاویر ضد اتوپیای بشرند
اتوپیا/ ضداتوپیا
آثار فضای دوگانه دارند هم آخرالزمانیاند و هم برزخی به نظر میرسند
آخرالزمان/ پسا آخرالزمان