منابع مقاله درمورد پایداری و مشارکت

دانلود پایان نامه

20


40
60
80
100
120
140
160
180
زمان (ساعت)
pH
initial pH=1.8, ZnOPFS
initial pH=0.95, ZnOPFS
initial pH=1.8, PFA
initial pH=0.95, PFA
(ب)
شکل (4-4).تغییرات Ph با گذشت زمان الف) ZnOPFS با مقدار n متفاوت ب)ZnOPFS در Ph اولیه ی متفاوت .
سپس pH(قدرت اسیدی) ZnOPFS بتدریج ثابت میشود و این بدان معناست که مرحلهی آبکافت/ بسپارش تمام شده و ZnOPFS به حالت تعادلی نسبی رسیده است. با توجه به دادههای شکل(4-4) الف میتوان گفت که گونههای موجود در ZnOPFS میتوانند میزان تغییرات pH را بشدت تحت تاثیر قرار دهند: وابسپارش یون روی منجر به افزایش pH در دورهی کهنگی اولیه میشود. ضمنا به همین صورت، کاهش pH می نواند ناشی از فرآیند بسپارش باشد. شکل(4-4)ب نشاندهندهی تاثیر زمان کهنگی بر تغییرات pH منعقدکنندها در pHهای اولیهی متفاوت است. شباهت تغییرات pH مربوط به ZnOPFS و PFA در pH اولیهی 0.95 میتواند دلیل رفتار مشابه احتمالی در آبکافتها و گونههای پلیمری در ZnOPFS و PFA باشد. با این حال، اختلافاتی نیز در pH اولیهی 1.80، برای ZnOPFS و PFA مشهود است که عبارتند از: pH مربوط به PFA بتدریج کاهش یافته و نهایتا در مقدار کمتر از 1.80 پایدار گردید. بر خلاف PFA، pH مربوط به ZnOPFS بتدریج افزایش یافته و در pH=1.98 به پایداری رسید. شایان ذکر است که تفاوت pH مواد منعقدکننده به سبب تاثیر زیاد pH بر چگونگی تشکیل و تبدیل برخی گونهها در ZnOPFS است. اگرچه در pH=0.95، مشخصه ی توزیع نمونههای ZnOPFS مشابه فریک است اما در pH=1.80، گونههای فریک اولیه در ZnOPFS پس از فرآیند کهنگی به سرعت تغییر میکنند. با افزایشpH، گونههای مونومری، کم پلیمر (Fe-a)، متوسط پلیمر(Fe-b) و پر پلیمر(Fe-c) در نمونههای ZnOPFS طویل تر از گونه های مشابه خود در محلولهای تکی PFA نیستند؛ بلکه همگی در حال کمپلکس یا ترکیب شدن با گونههای موجود در فریک هستند. با افزایش pH، میزان Fe-b و Fe-c افزایش مییابد و بیانگر این نکته است که با زیاد شدن خاصیت قلیایی، ترکیب میان فریک و گونههای آبکافتی روی- فریک بیشتر میگردد. بنابراین، این گونه موارد منجر به ایجاد تفاوت pH بین منعقدکنندهها میشود.
تاثیر pH و نسبت مولی آهن/ روی(Zn/Fe) بر پتانسیل زتا:
شکل(4-5)الف نشاندهندهی تاثیر pH بر پتانسیل زتای مواد منعقدکننده است. میتوان دریافت که ذرات ZnOPFS دارای بار مثبت و ذرات PFA دارای بار منفی هستند. بنابراین، PFA توانایی خنثیسازی بار ذرات کلوئیدی را در فرآیند انعقاد ندارد زیرا هر دو دارای بار منفیاند. علاوه بر این، یادآوری میگردد که افزایش یون روی موجب افزایش بار مثبت ZnOPFS میشود. با افزایش pH، پتانسیل زتای ZnOPFS نیز به همان ترتیب افزایش مییابد اما این روند در pH=2.25-3.25 کند شده و حالت نزولی پیدا میکند. در این حالت، پایین بودن پتانسیل زتا ممکن است به علت کمتر بودن بارکاتیونی گونههای آبکافتی الیگومری باشد. شکل(4-5)ب نشاندهندهی تاثیر مقدارn بر پتانسیل زتای ذرات کلوئیدی در هر دو حالت تعلیق دیاتومیت و فاضلابهای آلوده به مواد روغنی پس از افزودن ZnOPFS است. غلظت تعلیق دیاتومیت در pH=7.35، 250 mg/L بود. فاضلاب آلوده به مواد روغنی نیز حاوی SS 96.5 mg/L در pH=6.8 بود. پتانسیل زتای اولیه ی مربوط به تعلیق دیاتومیت و پساب روغنی به ترتیب −23.25 mV و −26.72 mV بود. شایان ذکر است که با بالا رفتن مقدارn و تغییر بار از منفی به مثبت، پتانسیل زتا افزایش مییابد. مخصوصا مشارکت SO4⁻2 در کمپلکس شدن ZnOPFS موجب متراکم شدن دو لایه ی الکتریکی دارای بار مثبت شده و زمینه را برای منعقدشدن ذرات کلوئیدی و تشکیل لخته فراهم میسازد. بنابراین، میتوان چنین نتیجه گرفت که ZnOPFS توانایی خنثیسازی بار ذرات کلوئیدی موجود در فاضلاب را دارد و با افزایش میزان روی، پتانسیل زتای ذرات کلوئیدی افزایش مییابد. -50
-40
-30
-20
-10
10