منابع و ماخذ مقاله وضعیت اجتماعی و یونان باستان

دانلود پایان نامه

شکل 1-3 (آرایشهای مختلف مو در دوران باستان) ……………………………………………….. 4
شکل 1-4 (استفاده از کلاه گیس بین پادشاهان فرانسوی) ………………………………………… 4
شکل 1-5 (استفاده از کلاه گیس توسط لوئی چهاردهم و ملکه الیزابت ) ……………………. 5
شکل 2-1 (ساختمان پیاز مو) ………………………………………………………………………………. 10
شکل 2-2 (ساختمان تار مو) ……………………………………………………………………………….. 12
شکل 2-3 (ساختمان پوست سر) …………………………………………………………………………. 14
شکل 2-4 (مراحل رشد مو) ………………………………………………………………………………… 15
شکل 2-5 (نمایش پیوند دی سولفیدی) ………………………………………………………………… 19
شکل 3-1 (آسیب های وارد شده به تار مو) …………………………………………………………….. 22
شکل 3-2 (اسیب وارد شده به تار مو در اثر موخوره) ……………………………………………….. 23
شکل 3-3 (آسیب وارد شده به تار مو در اثر تیغ نامناسب ………………………………………….. 24
شکل 3-4 (آسیب وارد شده به تار مو در اثر قیچی نامناسب). …………………………………….. 24
شکل 4-1 (مکانیسم ترمیم تار مو). …………………………………………………………………………. 36
شکل 5-1 (پلی کواترنیوم 10) ………………………………………………………………………………… 68
فصل اول
اهمیت مو در طول تاریخ
1- تاریخچه:
از شروع تاریخ بشر، مو یک جنبه تظاهر شخصیتی فرد بوده است. مو به عنوان نمادی از جنسیت، وضعیت اجتماعی، دینی و شغلی فرد دارای اهمیتی برابر با طرز لباس پوشیدن، میزان زیورآلات (جواهرات) و حتی نوع اسلحه شخص بوده است. مو در دورانهای بسیار قدیم نیز ارزش و اعتبار زیادی برای بشر داشته است. چندین سال پیش جسد یخ زده مردی در یخچال های واقع در نزدیکی مرز اتریش با ایتالیا پیدا شد. با توجه به اینکه ظاهر این مرد شبیه مردان امروزی بود، در ابتدا این طور تصور شد که وی به تازگی مرده است ولی باستان شناسان پس از مطالعه بر روی البسه و اسلحه او متوجه شدند که جسد متعلق به بیش از پنج هزار سال قبل می باشد. موهای این جسد کاملاً مرتب و در حدود 9 سانتیمتر طول داشته و ریش وی نیز به خوبی کوتاه شده بود. همه اینها حاکی از توجه عمیق انسان به مدل مو و ریش حتی در زمان های بسیار دور می باشد. مصریان باستان پیشگامان بسیاری از آیین های زیبایی بودهاند و به زیبایی مو نیز اهمیت بسیاری میدادند و همواره آرایشهای بسیار متنوعی بر روی مو سر خود انجام میدادند.
شکل1-1- سبکهای مختلف مو زنان در مصر باستان
در مصر باستان، پسران فرعون، موهای خود را به فرم خاصی بافته و در سمت راست سر درست در پشت گوش آویزان میکردند. فرعون هم همیشه با کلاه گیس در میان مردم ظاهر می شد. حتی امروزه هم قضات مرد یا زن انگلیسی به عنوان یک سنت در هنگام حضور در دادگاه از کلاه گیس موی اسب استفاده می کنند. قدیمی ترین متن پزشکی که در حال حاضر وجود دارد یک پاپیروس مربوط به نسخهای از پزشکان مصر باستان در رابطه با پمادی برای درمان ریزش مو است. در این پماد از چربی کروکودیل و مدفوع اسب آبی به مقدار مساوی استفاده شده است. بقراط (پزشک یونان باستان)  متوجه ارتباط بین اندام های جنسی و طاسی مردانه شده و اولین کسی بود که گزارش کرد مردان خواجه (کسانی که قبل از بلوغ اخته شده اند) دچار طاسی مردانه نمیشوند. ظاهراً علت توجه بقراط به طاسی مردانه این بوده که خود بقراط نیز طاس بوده است. نسخه پیشنهادی بقراط برای جلوگیری از ریزش مو مالیدن مخلوطی از زیره سبز، مدفوع کبوتر، ترب کوهی و گزنه به منطقه طاس میباشد. امروزه منطقه ای از سَر که شامل پشت و طرفین آن بوده و به صورت طبیعی دچار ریزش مو نمیشود را گاهی اصطلاحاً تاج گل بقراط می نامند.
شکل1-2. طاسی سر سقراط
وقتی به دوران عهد عتیق می رسیم داستان سامسون و دلیله یکی از نمونه های جالب در مورد توجه بشر به از دست دادن موها است. قدرت سامسون برای از بین بردن اشرار در گرو این بود که موهایش بلند بوده و کوتاه نشوند و زمانی که دلیله موهای او را کوتاه کرد، نیروی سامسون به طور کامل از بین رفت. کشیش ها و نمازگزاران مسیحی در زمان قدیم موهای خود را از فرق سر می تراشیدند تا به این ترتیب عدم علاقه به دنیا و پاکدامنی خود را نشان داده و بگویند که وجود آنها وقف خدا شده است. در قرون وُسطی به دلیل شدت توجه مسیحیان به امور اُخروی تراشیدن موهای فرق سر رایج تر شده به طوریکه گاهی فقط باریکه ای از مو در طرفین سر باقی می ماند. در دوران پادشاهی لویی چهاردهم در فرانسه استفاده ازکلاه گیس به عنوان علامتی از اشرافیگری مد شده بود. لویی در زمان جوانی موهای زیبایی داشت و او بود که به دلیل از دست دادن موهایش در دوران پیری رسم کلاه گیس گذاشتن را در فرانسه رایج کرد.
شکل 1-3. آرایشهای مختلف مو در دوران باستان
در برخی موارد فرانسویان لوازم شخصی خود مانند کشتی های کوچک و قفس پرندگان (که دارای پرنده زنده هم بود) را در روی کلاه گیس میگذاشتند و گاهی وزن این کلاه گیس به 6-9 کیلوگرم نیز می رسید. رسم کلاه گیس گذاشتن تا اواسط قرن هجدهم همچنان در فرانسه ادامه داشت.