پایان نامه با موضوع فیض کاشانی و قرآن کریم

دانلود پایان نامه

حال وارد غیبی و کیفیت بی دوام و چون برق لامعی است که یک لحظه در دل سالک و صوفی و عارف می‌تابد و سالک باید مراقب باشد و آن حال را دریابد و بهره گیرد. «مقام» کسبی است و «حال» کسبی نیست.
در نظر صوفیه دریافت حال و مغتنم شمردن زمان و لحظۀ آن بسیار اهمیت دارد و یکی از جهاتی که صوفی را «ابن الوقت» گفته‌اند، این است که وقت و زمان هر کار را بشناسد و جز ادای فرایض به کارهای دیگر نپردازد. مگر اینکه حال و کیفیت درونی و وارد غیبی را زود بگیرد و استفاده کند.
حالات یا احوال مشهور در صوفیه ده تاست، که در اللُمّع ذکر شده و عبارت است از:
مراقبه، قرب، محبت، خوف، رجا، شوق، اُنس، اطمینان، مشاهده و یقین. (سجادی، 1389: 31)
3-2-1- مراقبه
عارفان بزرگ اسلامی، به خصوص شیعی- با استفاده از آیات و روایات، مرتبۀ اول مراقبه را که مدخل ورودی برای نجات و رسیدن به حقیقت اصلی خویش و فنا در حضرت حق است- عمل به واجبات و ترک محرّمات می‌دانند. «سالک باید واجب‌ها و حرام‌ها را به خوبی یاد بگیرد و در مقام عمل، ملتزم به همۀ واجبات و اجتناب کامل از همۀ محرمات باشد.» (یثربی، 1389: 42-35) سالک باید یقین داشته باشد که حق همیشه او را می‌بیند پس مراقب افکار ناپسندی است که او را از ذکر حق تعالی بازمی‌دارد. (سجادی، 1389: 32)
فیض می‌فرماید :
هر که میزان کار خود سنجد خاطرش را قرار خواهد بود
( فیض کاشانی ، 1390 : 200 )
هر کسی مراقبۀ نفس داشته باشد و مواظب اعمال و رفتارش باشد آرام و قرار دارد.
حاسبوا قَبلَ أن تحاسبوا
هشدار که هر ذره حساب است در اینجا دیوان حساب است و کتاب است در اینجا
آن را که حساب عملش لحظه به لحظه است با دوست خطاب و عتاب است در اینجا
(همان: 37)
آگاه باش که انسان در مقابل کوچکترین عمل باید در اینجا حساب تحویل دهد و جوابگو باشد. حساب او لحظه به لحظه رسیدگی می‌شود در اینجا دوست مورد توجه و سرزنش است.

مطلب مشابه :  دانلود تحقیق با موضوع توسط نرم افزار و اندازه گیری

هشدار، که دیوان حساب است در اینجا دل‌های عزیزان همه آب است در این جا
(همان: 36)
آگاه باش که آخرت محل حساب و کتاب است و دل‌های همۀ عزیزانی که به اینجا ره یافته‌اند پر از خوف و اضطراب است. (همان: 36)
3-2-2- محبت
قشیری باب محبت را با آیۀ شریفۀ قرآن کریم آغاز می‌کند:
«یا أیُّها الَّذین آمَنوا مَن یَرتدَّ مُنکُم عَن دیِنهِ فَسوفَ یَأتی اللهُ بِقَومٍ یُحِبُّهُم و یُحِبُّونَهُ»(مائده/ 54)
سپس می‌نویسد: