پایان نامه ارشد با موضوع یکپارچه سازی، اندازه گیری، قدرت عضلانی

شود
3-برآیندافقی وعمودی نیروی جهش مناسب است
4-تنه به اندازه مشخص به جلومتمایل می شود
5-درمرحله پروازدست ها کاملاًبازاست
2)مشکلات رشدی
1-ناتوانی دراستفاده ازحرکت دست وپای مخالف
2-ناتوانی درعمل جداشدن اززمین بایک پاوفرودباپای دیگر
3-حرکات محدوددستهاوپاها
4-حرکت آهسته وجابه جایی عمودی وجزئی
5-فرودباتمام کف پا
6-عدم خمیدگی بیش ازحدبدن به جلو
7-ناتوانی دربازکردن کامل پاها
مهارت بنیادی پریدن
پریدن یک حرکت اساسی است که هنگامی اتفاق می افتد که بدن به وسیله نیروی تولید شده توسط یک یا دو پا به هوا پرتاب می شود و روی یک یا دو پا فرود می آید. جهش کردن- لی لی کردن- پریدن از روی موانع و انواع دیگر پریدن در طبقه مشخصی از مهارتها به نام پریدن قرار دارند. عمل پرش در این مهارتها توسط نیرویی که با یک یا هر دو پا به زمین وارد می شود انجام می گیرد. در نتیجه این نیرو بدن از زمین کنده شده به جلو و بالا حرکت می کند. با آنکه عمل کندن بدن از زمین و کشیدن آن به هوا از قسمتهای مهم مهارت پریدن است ولی در بسیاری از موارد چگونگی فرود آمدن به زمین از اهمیت بیشتری برخوردار است.
در یک دور پریدن در مقایسه با دویدن زمان معلق بودن طولانی تر است از طرف دیگر به دلیل نیاز به قدرت عضلانی بیشتر در پاها هماهنگی دقیق تر میان حرکات و تعادل بیشتر به هنگام فرود آمدن مهارت پریدن به مراتب پیچیده تر از دویدن است.
بر اساس تحقیقات انجام شده در این زمینه تواناییهای ضروری برای پریدن حدودا در سنین 3و4 سالگی به طور قابل ملاحظه ای در کودکان توسعه خواهد یافت البته باید توجه داشت که چون دامنه اجرای مهارتهای حرکتی در کودکان متفاوت است نسبت دادن زمان معینی برای شروع حرکات چیزی جز تجربه در تعیین تقریبی زمان اجرای یک مهارت نیست.
ترتیب تقریبی ظهور انواع پریدنها
1-پریدن از سطح بلندی (پله) با یک پا و فرود آمدن با پای دیگر
2-پریدن بالا با دو پا و فرود آمدن جفت
3-پریدن از سطح بلندی (پله)با یک پا و فرود آمدن جفت
4- پریدن از سطح بلندی (پله)با دو پا و فرود آمدن جفت
5-دور خیز و پریدن با یک پا و فرود آمدن جفت
6-پرش طول جفت و فرود آمدن جفت
7-دور خیز و پریدن با یک پا و فرود آمدن با پای دیگر
8-پریدن از روی مانع جفت و فرود آمدن جفت
9-لی لی کردن (پریدن و فرود آمدن توام با ریتم و یک پا)
اصول مکانیکی مهم در پریدن
اصول مکانیکی زیر در مهارت بنیادی پریدن کاربرد بیشتری دارند:
1-خم شدن بیشتر در مرحله آمادگی موجب افزایش فاصله انتقال نیرو در نتیجه افزایش سرعت خطی و زاویه ای خواهد شد.
2-وقتی چند نیروی مختلف برای به حرکت در آوردن بدن مشارکت می کنند هر نیرو باید لحظه ای وارد شود که نیروی ماقبل ان حداکثر شرکت موثر خود را در تولید و انتقال نیرو به عمل آورده باشد.
3-مسیر نهایی حرکت بدن در جهت برآیند تمام نیروهای وارد به آن است.
4-برای هر عملی عکس العملی وجود دارد که از لحاظ مقدار مساوی و از لحاظ جهت کاملا مخالف آن است.
5-شوک وارده به بدن در لحظه فرود آمدن را می توان با افزایش فاصله جذب نیرو خنثی کرد. (هی وود- لافری)
کودکان نوعا فعالیتهای مربوط به پریدن را زود شروع می کنند و اغلب شکلهای ساده ای از این الگو را با پیش از سن دو سالگی فرا می گیرند. در مهارت پریدن کودک بدن خود را از سطحی با یک یا هردو پا به بالا می راند و سپس با هر دو پا فرود می آید . کودکان همچنین شکلهای مختلفی از پریدن نظیر لی لی کردن و جهیدن را در کودکی یاد می گیرند .
ویژگیهای پریدن ابتدایی
تغییرات رشدی مهارت پریدن را می توان از راههای مختلف اندازه گیری کرد:
1.سنی که یک کودک می تواند انواع معینی از پریدن را اجرا کند (معیارهای سنی)
2.مسافت و ارتفاع پرش (نتیجه یا بازده)
3.بالیدگی الگوی پریدن (فرایند آن) ( هی وود 1383).
پرش جفت
محققین فرض کردند که جستن به طرف پایین هنگام نزول گام اولین تجربه کودک در پریدن است(هلبرانت و همکاران 1961). هر چند کوک و سوگدن (1985) اظهار کردند که روش معقول تر برای ملاحظه آغاز پریدن بررسی الگوهایی از پریدن است که شامل خیز برداشتن جفت پا می باشد. الگوهای پرش جفت عبارتند از پرش عمودی وپرش افقی یا پرش طول ایستاده. در پرش عمودی بدن به طرف بالا رانده می شود . در پرش افقی بدن هم به طرف بالا و هم به طرف بیرون پیش می رود. بدون توجه به مسیری که بدن به جلو رانده می شود هر دو الگوی پریدن دارای مراحل مشابهی است که عبارتند از: مرحله آمادگی
مرحلهخیز(جداشدن) –مرحلهپروازومرحلهفرود.
مرحله آمادگی
بخش عمده ای از حرکت آمادگی مربوط می شود به پرش جفت همراه با تجربه.
حرکات آمادگی برای آماده سازی بدن جهت حرکت ناگهانی ضروری هستند چنین حرکاتی شامل دولا شدن یا خم کردن مفصل لگن خاصره- زانوها- و مچ پاها و نیز تاب دستها به طرف عقب می باشد. بسیاری از این حرکات در پرونده فاقد تجربه نیز وجود دارد و تاب مربوط به دستها نیز وجود داردیا به طور حداقل دیده می شود.( پاینه 1985)
مرحله خیز و پرواز
مین که حرکات پیش آمادگی به پایان رسید اکستنشن سریع و شدید مفاصل لگن –زانوهاومچپاهابه همراه تاب شدید دستها در مسیر انتقال مورد نظر نیروی گشتاور را ایجاد می کند تا بدن را به پرواز در آورد. به دلیل اینکه پرونده فاقد تجربه به درستی خم نمی شود اکستنشن بسیار کمی در اجزای بدن وی ایجاد می شود. به علاوه پرونده فاقد تجربه قادر به یکپارچه سازی دستها با اندام های تحتانی جهت افزایش اندازه حرکت پرش نیست. در نتیجه تنها یک مسافت یا ارتفاع کوتاه را طی می کند. زاویه خیز نیز عامل مهمی است که باید به آن توجه شود. مفیدترین زاویه خیز در پرش افقی زاویه 45 درجه است.
مرحله فرود
در مرحله پرواز در پرش افقی پاها که مفاصل آنها باز شده است به جلو و فراتر از مرکز ثقل بدن آورده می شود. همان طور که در فرود انتظار می رود فلتون (1960 به نقل از آتواتر 1973) هنگام مطالعه دختران دانشجو اظهار کرد که اکثر پرونده های افقی موفق طوری فرود می آیند که پاشنه هایشان 56/5 اینچ جلوتر از مرکز ثقل آنها است پاشنه های ضعیف ترین پرونده ها تنها 6/3 اینچ جلوتر از مرکز ثقل بود. به دلیل اینکه پرونده های فاقد تجربه قادر نیستند نیروی حرکتی کافی به بالا و به جلو کسب کنند زمان کافی در اختیار ندارند تا پاشنه خود را جلوتر از مرکز ثقل قرار دهند.
دیگر مشخصه آشکار پرونده فاقد تجربه ناتوانی وی در خم کردن مفاصل لگن خاصره- زانوها و مچ پاها در بالای محل فرود می باشد این فرود پا (ساق)- صاف باعث می شود فرود پرش کننده خشک به نظر برسد و پرنده را تکان دهد در عوض پرنده با تجربه برای جذب تدریجی نیروی پرش به آرامی مفاصل لگن خاصره زانوها و مچ پاها را خم می کند. (گریگوری پاینه- ایساکس 2002).
توالی رشدی پرش افقی
1.پرش افقی
الف- مرحله مقدماتی 1.عمل تاب خوردن دستها محدود بوده و شروع کننده پرش نیستند.
2. در طول مرحله پرواز دستها به منظور حفظ تعادل به سمت طرفین –پایینیاعقب–بالا حرکت می کنند.
3. تنه در جهت عمودی جابجا شده و تاثیر اندکی در طول پرش دارد.
4. میزان خم شدن زانوها در هنگام خمیدگی محله آمادگی ثابت نیست. 5.استفاده از هر دو پا با مشکل همراه است.
6. در مرحله جدا شدن از زمین میزان خم شدن مفاصل مچ زانو و ران محدود است.
7. در مرحله فرود وزن بدن به عقب می افتد.
ب- مرحله ابتدایی
1. دستها عمل پریدن را آغاز می کنند.
2. در هنگام خمیدگی مرحله آمادگی دستها در جلوی بدن قرار دارند.
3. در مرحله پرواز دستها به منظور حفظ تعادل در طرفین قرار دارند.
4. میزان خمیدگی بدن در مرحله آمادگی بیشتر و باثبات تر است.
5. باز شدن مفاصل ران و زانو در مرحله جدا شدن از زمین کامل تر می شود.
6. در مرحله پرواز مفاصل ران خم بوده و باعث ایجاد خمیدگی ران ها می شود.
ج. مرحله بالیده
1. در هنگام خمیدگی مرحله آمادگی دستها به بالا و عقب حرکت می کنند.
2. در مرحله کندن بدن از زمین دستها برای رسیدن به بالا با شدت به جلو تاب می خورند.
3. در سراسر عمل پریدن دستها در بالا نگه داشته می شوند.
4. تنه تقریبا تحت زاویه 45 درجه به جلو رانده می شود.
5. تاکید اصلی بر جابجایی افقی است.
6. میزان خمیدگی در مرحله آمادگی بیشتر و با ثبات تر است.
7. در مرحله جدا شدن از زمین مفاصل مچ- زانو و ران کاملا باز هستند.
8. در طول مرحله پرواز ران ها موازی با زمین و ساق ها به صورت عمود بر سطح زمین هستند.
9. در لحظه فرود وزن بدن به سمت جلو است.
2. مشکلات رشدی
1. استفاده نامناسب از دستها
2. خمیدگی یا تکان خوردن بدن
3. ناتوانی در کندن بدن از زمین با استفاده از یک یا هر دو پا
4. خمیدگی ناقص در مرحله آمادگی
5. حرکت محدود دستها و پاها
6. نامناسب بودن زاویه جدا شدن از زمین
7. ناتوانی در باز کردن کامل بدن هنگام جدا شدن از زمین
8. ناتوانی در باز کردن پاها به جلو در مرحله فرود
9. افتادن (سقوط ) به عقب در مرحله فرود (گالاهو

مطلب مشابه :  منابع پایان نامه ارشد درموردبررسی، طیف، لیگاند